Bugün Şeker Portakalı’nı bitirdim. Fakat sonu, beklediğim gibi değildi; çok daha farklı olmalıydı. Zezé, o küçücük yüreğiyle bu kadar acıyı taşımamalıydı. Bunu hak etmedi. Onun yaşadığı onca hüzünden sonra, tek istediğim mutlu olmasını görmekti.
Zezé, okudukça gözümüzde canlandı; öyle ki kimi zaman sayfaların ötesine geçti ve hayatımızın bir parçası oldu. Kitabı okumak değil, adeta yaşamak gibiydi. Masum bir çocuğun hüzünle biten hikâyesi… Oysa daha farklı bir hayatı olabilirdi. Ama bu hayatı seçen o değildi; kader, Zezé’nin küçücük ellerine ağır yükler bırakmıştı.