"Yaşamak için fazlasıyla yaşlanmış gibiler, her şeyden bıkmışlar sanki...
Reklam
Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey
Aglayamamakta kalbi rutubetlendirir,sonra çürümeye başlar:Kalp çürümesi. Kalp çürümeye yüz tutunca kibir filizlenir. Kibir,kalpleri öylesine kendisiyle doldurur ki, kibirle dolmuş bir kalbe başka kalplerin sevgisi sığmaz.
İncinmekten çok , incitmekten sakınan kalplerdir onlar.
Yaradır, bazen kelimeler. Kelimeler,bazen de şifadır. Dilin şifasını kudretini diliyle yaralar aca aça keşfediyor insan. Ya da başkalarının diliyle yaralana yaralana. Söz, bir büyü. Bu büyünün zehri de şifası da var, dilediğimizi tercih etmek elimizde,dilimizde. Dilini değiştirenin dili değişiyor. Dil, kalbin sesi çünkü.
Reklam