"İnsan insanın zehrini alır.
Ama onu zehirleyenler de insandı; başka insanlardı, soğuk, uzak, acımasız insanlar.
...
Belki de doğru olan şuydu: seven insanlar birbirinin zehrini alır, birbirlerine şifa olur, birbirlerini kurtarır. Böylesi daha gerçek, daha insaniydi."
Bazen gidemezsin ama kalamazsın da. İkisinin arasındaki sıkışmışlıkta bir mucize olsun istersin ya da bir işaret beklersin. Yıllar böylece akıp giderken, hiç farkında olmadan yaşama sevincini kaybedersin. Sonra ne mi olur? Gitmek de kalmak da anlamsızlaşır. Öyle işte..