Kemal Sayar’ın Dünyaya Geldim Gitmeye’sinde yazdığı zamanlardayım:
“Hayatın kurgulanmış akışı esnasında insan bi süre sonra tatmin olmamaya başlıyor.
Aradığı bu değildir;
-Bir çınar ağacının dibinde oturmak, sonbahar yapraklarının dökülüşünü izlemek ve biraz üşümek ister o.
Ardından ruh da katılır vücuda.
Tabiatla kurulan ilişki, iç dünyamızı eğitmekle kalmaz, onu renklendirir de.
Çöle bakmak, denize bakmak, dağlara bakmak, ufka bakmak insanın içini büyük bir doldurur.
Bizim içimiz de tabiat kadar geniş ve zengin bunu anlarız. “
Biz büyük bir nüshayız aslında, alemse küçük bi nüsha…
Hayatı anlayan doğru pencereden bakan kadir kıymet bilen en çokta sevenler olsun hayatımızda..
Sağlıcakla kalın efendim.