Ürkütüyor beni içimde ki sessizlik, beynimde deli tufanlar kopuyor, içimde taşan bir deniz.
Çoşkulu duygular beni esir almışken, bu dünya denizinde alabora oluyorum.
Mavi gök kucak açarmı benim hayal dünyama.
Hangi göğsün kafesinde dinlenecek yüreğim, uluorta bir yalnızlık benimkisi Kalabalıklar içinde, kırık camlar üstünde yürüdğüm,
Yol muydu yoran beni, yola düşüren miydi?
Bilmeksizin devam ederken kan revan içinde kalbim. Hangi sakin deniz kıyısı toparlar bu kafamı.
Hangi dağınık masa dağıtır duygularımı. Yüzümde eskiden kalma bir tebessüm maskesi, içimde umudun rengi; yeşilden sarıya dönüyor gün geçtikçe.
Benim karanlık gökyüzüm de yıldızlar da kayıyor bir bir
Ürkütüyor beni bu sessizlik...
Elif Akdemir