Elif
@Elifguneess
Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı. Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazen o kerteye varıyordu ki, kendilerine altın ve gümüşten, zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir alem kurup, keder ve ızdırap fikirlerinin kafalarına girmesine izin vermiyorlardı.
- Hem bittiğini ille de sözle mi söylemek gerek ?
- Evet, sözle söylemek gerek. Öbür türlü, hep bitiyor , durmadan bitiyor, hiç bitmiyor.
Biri benim için yoruldu mu korkuyorum. Sonradan yorulduğu aklına gelecek, benden de yorulacak diye. Babam, benim için yorulduklarının dökümünü yapmıştı, yediklerimin, içtiklerimin.
Ayna bir insanı güzel görür, onu sever; başka bir ayna onu korkunç görür, ondan nefret eder; oysa iki etkiyi de yaratan aynı kişidir.
Bekleyeceğim. Ölmeyi bilmiyorum. Üzülmüyorum.
Biraz sonra abim gelip beni anneanneme götürecek.
Giderken on kuruşluk şeker alacağız. Ölümle tanışacağız.
Ölüm?
Elimi kuma gömmeye benziyor.
Ölüm, en çok annemin ağlaması.