elif ağırman aktürk
@Elifjeo
Erzurum Evladım Sana Diyorum başkanı 🩵
Şu anda okuduğu kitap
Yeraltının Kuyusundaki Bir İnci
AZ, kapağını kapattıktan sonra bile günlerce zihninizin içinde o uğultulu kalabalığı yaşatan, insanı kendi konforlu alanından söküp alan bir roman. Bir okur olarak bu kitabı masaya yatırdığımda söyleyeceğim ilk şey şu olurdu: Bu roman, tezatlıkların muazzam felsefesidir. Hakan Günday, alfabenin ilk harfi A ile son harfi Z’yi alır ve aralarındaki o upuzun mesafeyi insan hayatının uçurumlarıyla doldurur.
Eğer bu kitabın ruhunu ve özellikle o derin sızısı olan "Derda"ları anlatmam gerekirse, nereden başlayacağımı bilemesemde...
İki Hayat, Tek İsim: Derda ve Derda
isimleri aynı, kaderleri ise birbirinden tamamen farklı iki Derda'nın hikayesidir. Günday bize daha ilk sayfada şu soruyu sorar; Bir isim, iki farklı bedende ne kadar ağırlaşabilir?
Oğlan Derda: Şiddetin ve Arayışın Çırağı
Mezarlıkta doğan, hayatı ölümün ve şiddetin gölgesinde öğrenen oğlan Derda... Onun hikayesi, insan ruhunun en karanlık dehlizlerinde hayatta kalma mücadelesidir. Suçun, acının ve yeraltının tam ortasında büyürken, aslında hep bir "anlam" ve "aidiyet" arar. Günday onun karakterinde, toplumun görmezden geldiği, dışladığı ve kirlettiği bir çocuğun nasıl bir canavara ya da nasıl bir dervişe dönüşebileceğinin sınırlarını zorlar. Oğlan Derda, adaletsiz bir dünyada kendi adaletini arayanların sessiz çığlığıdır.
Kız Derda: Henüz on bir yaşındayken tarikat şeyhlerine satılan, çocukluğu ve geleceği elinden alınan kız Derda... Onun yaşadıkları, okurken insanın boğazında düğüm olan, sayfaları çevirirken parmakları sızlatan cinstendir. Ama Günday, kız Derda’yı sadece bir "kurban" olarak bırakmaz. O, uğradığı her türlü istismara, kapatıldığı o karanlık odalara rağmen içindeki o vahşi direniş ruhunu kaybetmeyen, küllerinden doğmaya çalışan bir ANKA'nın simgesidir. Kız Derda, acının insanı nasıl
Yaşı 10'dan başlayan ama üst sınırı olmayan bir kitap düşünün işte öyle güzel bir hikaye ile geldim. Çocuk kitabı raflarında durması sizi yanıltmasın Güncel bir konuya dokunan, bugün çocuk, ergen ve yetişkin herkesin yaşadığı sosyal medya ve teknoloji bağımlılığını sıcacık bir hikâyeyle anlatan bir kitap…
Doğru kullanıldığında faydalı olan teknolojinin, fark etmeden bizi nasıl ele geçirdiğini ve dönüştürdüğünü öyle güzel işlemiş ki…
Çocuklarla birlikte okumak hem onlara hem bize çok iyi gelecek. Teknolojinin zararlarını biliyoruz ama ya bizim ilhamlarımızı da çalıyorsa?
İlhamsız bir çocuğun, ilhamsız bir bireyin dünyasını görmeye hazır olun.
Yer yer komik, yer yer düşündürücü; kalbe dokunan, capcanlı bir hikâye. Hele çizimlere bayıldım.
BU BEBEK KİMİN ?
Bir oyuncak bebek, yarım asırlık bir sır ve kayıp bir yurt.
Leyla, Yafa'dan ayrılırken sadece evini değil, çocukluğunu ve kimliğini de arkasında bıraktı. Torunu Erva'nın eline geçen o küçük hediye, üç şehrin (Filistin, Lübnan, Şikago) acı ve umut dolu hikayesini gün yüzüne çıkarıyor.
"Bu Bebek Kimin?" sadece bir nesnenin yolculuğu değil; bir halkın vatansız kalışının, köklerinden koparılışının ve buna rağmen kimliğini koruma savaşının öyküsü. Bazen en büyük miras, acı dolu bir geçmişi kabullenme cesaretidir.
"Kökleriyle geleceği arasında iki farklı yöne çekilen her ruh için..."
Bir Filistinli ailenin üç kuşağı, ait olma hissinin ne demek olduğunu yeniden tanımlıyor. Eğer siz de kendinizi iki dünya arasında hissediyorsanız, bu roman size bir ayna tutacak.
Okurken karakterlerin acısına, umutlarına ortak olup bol bol empati yapacaksınız. İnsanın en mahrem yeri olan evinin, odasının, eşyalarının, günlüğünün.... bir anda başkaları tarafından sahiplenilmesinin kederini hissedeceksiniz sanki siz hiç olmamışsınız gibi...
İkircikli Ütopyaya hoşgeldiniz. (Spoiler İçerir)
İster ütopya deyin ister distopya deyin isterseniz bilim kurgu edebiyatının kült eserlerinden biri deyin ama ben de Le Guin gibi ikircikli ütopyaya hoşgeldiniz diyorum. "Bir duvar vardı önemli görünmüyordu kesilmemiş taşlardan örülmüş kabaca sıvanmıştı... ama fikir gerçekti. Önemliydi. Yedi kuşak boyunca Dünyada daha önemli bir şey olmamıştı...Bütün duvarlar gibi iki anlamlı iki yüzlüydü diye devam eden kitabın temel metaforlarından biri olan ve oldukça derin anlamlar yaşıyan bu duvar ile başlıyor hikaye. Urras, Anarres'in; Anarres'te Urras'ın uydusu olan iki farklı gezegen nasıl bir duvardan bahsedilebilir ki. Bu duvar Anarres'teki uzay limanını çevreleyen gerçek bir duvar aslında bu liman Uras'tan gelen mal ve kişilerle temas kurulan tek yer ancak bu duvar bir de ideolojik bir bariyeri temsil etmektedir. Anarresliler için bu duvar kendilerini Urras'ın yozlaşmış sisteminden koruyan bir güvenlik hattı. Ancak bu güvenlik hattı onların tüm evrene de kapatmış farklı fikirleri ve gelişmeleri engelleyen bir hapishane haline gelmiştir. Onları aynı zamanda değişimden, iletişimden ve ilerlemeden izole etmiştir "Kendimizi korumaya çalışırken farkında olmadan kendi hapishanemizi inşa ediyoruz" diyerek yazar bunu açıkça belirtmektedir. 170 yıl önce Anarresliler, Urras'tan Anarres'e göç etmişlerdir bu göç anarşist bir devrim hareketidir. Odo adlı bir kadının fikirleri etrafında örgütlenen insanlar baskıya uğramaya başlamışlar ve daha sonra Uras'ın uydusu olan kaynak açısından fakir iklimi zor yaşam koşullarının kötü olduğu bir gezegen olan Anarres'e göç etmişler burada amaç hiyerarşi, mülkiyet ve devlet baskısı olmadan yeni bir toplum kurmaktır. Urras kapitalist bir sistemle yönetilirken Anarres'te devlet ve hükümet yoktur. Para, özel mülkiyet yoktur her şey ortaktır ve eldeki
Sevilmeyi bilmemek...
Bir çocuk düşünün bir kız çocuğu. Doğum tarihini, yaşını bilmiyor. Babasının adını bilmiyor. Okuma-yazma bilmiyor. Çoğu kelimenin anlamını, çoğu meyvenin tadını bilmiyor. Kısacası Dünyaya ait hiçbir şey bilmiyor. "Kendi bildiğim bir pencereden dışarı bakarken gördüğüm kadardı. Hiçbir şey bilmiyorum ki ben" diyordu. Arkadaşı yok, Annesi ve kardeşinden başka tanıdığı kimse yok. Hayatı penceresinden gördüğü cadde ve o caddeden geçenlerden ibaretti ve onlarla konuşmak kesinlikle yasaktı. İsmi Ada, etrafı bilinmezliklerle, zorbalıkla, şiddetle, sevgisizlikle çevrili bir kız çocuğu. Bunları annesinin yapıyor olması ise yaralayıcı. Doğuştan yumru ayak ile doğmuş ama annesi ona bir ucubeymiş ve insan içine çıkarılmaması gereken bir yaratıkmış gibi davranıyor. Ada ise tüm bunları hakkettiğini düşünüyor çünkü kardeşi gibi sağlıklı doğmamış sanki istese başka türlü doğabilirmiş gibi. Aslında hikayede iki kardeşte mağdur ama sakat doğduğu için Ada annesi tarafından daha çok zorbalanıyor. Bir an geliyor ve 2. Dünya Savaşı İngiltere ve Almanya arasında patlak veriyor ve Ada'nın kendi savaşı da başlamış oluyor. Savaş yüzünden Londra'daki çocuklar güvenlik sebebiyle kırsaldaki ailelerinin yanlarına veriliyor. Annesi sadece Jamie'yi göndermek istiyor çünkü Ada'nın varlığının çok zorluğu varken yokluğu çok daha iyi olabilir. Ama Ada'nın savaşı çoktan başlamıştı bile ve kardeşi ile birlikte kaçarak onları kurtaracak olan trene biniyor. Yolları yerleri farklı da olsa kendileri gibi yaralı olan Susan ile kesişiyor. Farkında olmadan birbirlerinin yaralarına merhem oluyorlar. Ada yaşadıkları yüzünden etrafına kalın duvarlar örmüş bir çocuk. Susan Onu ve kardeşini sevdikçe iyice hırçınlaşıyor. Başka türlüsünü bilmiyor ki sevilmenin ne demek olduğunu sevilince nasıl davranılması