Elif Kübra OĞUZ
@Elifkubra61
instagram.com/p/CyJIlZos5Av/?...
.
Okumak özgürlüğe uçmaktır...
Felsefe öğretmeni
Üniversite
Trabzon
Trabzon
444 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Bazı kitaplar vardır; okurken olaylardan çok hissedilen duygular zihinde kalır. Ölmüş Bir Kadının Evrak-ı Metrukesi benim için tam olarak böyle bir kitaptı. Güzide Sabri, melankoliyi sadece bir atmosfer olarak değil, karakterlerin ruhuna işleyen bir kader gibi anlatıyor. Roman boyunca Fikret’in ailesi için kendinden vazgeçen fedakâr tavrı ile kalbinin bastıramadığı aşk arasında sıkışmasını okurken kendimi eski bir Yeşilçam filminin içinde hissettim.
Fikret’in yaşadığı yasak aşk, dönemin toplumsal değerleri ve kadınların üzerine yüklenen sorumluluklarla birleşince hikâye daha da hüzünlü bir hâl alıyor. Özellikle hastalık, keder ve yalnızlık duygularının işlenişi dönemin ruhunu çok güçlü yansıtıyor. Günlükler şeklinde ilerleyen anlatım da karakterin iç dünyasına yaklaşmayı kolaylaştırmış. Güzide Sabri’nin dili oldukça zarif ve edebi; bazı cümleler sanki eski bir mektubun içinden çıkmış gibiydi.
Bugünün okuruna ağır gelebilecek bir melankoli taşısa da, duyguların samimiyeti kitabı etkileyici kılıyor. Aşkın bazen yaşanmasından çok içinde taşınmasının insanı nasıl tükettiğini anlatan hüzünlü bir roman. Kitabın filmi de bulunuyor; hikâyeyi görsel olarak izlemek isteyenler için güzel bir seçenek olabilir. Ben de devam kitabı olan Nedret’i merakla okumayı düşünüyorum.
İnsanın Acısını İnsan Alır – Şükrü Erbaş
Şükrü Erbaş bu kitapta yalnızlık, sevgisizlik, ayrılık, yabancılaşma ve insanın insana olan ihtiyacı üzerine şiirsel bir dille düşünüyor. Roman gibi ilerleyen bir hikâyesi yok; daha çok deneme, iç dökme ve şiir arasında gidip gelen metinlerden oluşuyor. Özellikle modern insanın kalabalıklar içindeki yalnızlığını ve sevgisizliğini oldukça etkileyici cümlelerle anlatıyor.
Kitabın en güçlü tarafı kesinlikle altı çizilecek cümleleri. İnsan ilişkileri, kırgınlıklar ve hayatın yorgunluğu üzerine düşündüren çok fazla bölüm var. Yer yer toplumsal eleştiriler de dikkat çekiyor; tüketim kültürü içinde kaybolan duygulara ve samimiyetsiz ilişkilere dair sert ama gerçek hissettiren tespitleri vardı.
Ama açıkçası ben kitabı çok sevemedim. İçine tam olarak çekemedi beni. Sanırım kişisel gelişim havası taşıyan, şiirsel ve aforizma ağırlıklı kitaplarla çok güçlü bir bağ kuramıyorum. Bazı bölümlerde aynı duyguların etrafında dolaşılıyormuş hissi oluştu bende.
Yine de Şükrü Erbaş’ın dili sakin, kırgın ve samimi bir yerden konuşuyor. Özellikle duygusal yoğunluğu seven okurların kendinden çok şey bulabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Osman – Ayfer Tunç
Kapak Kızı üçlemesinin son kitabı olan Osman, benim seride en sevdiğim kitap oldu. Roman, “her şey olmak isterken hiçbir şey olamayan” bir adamın hikâyesini anlatıyor. Osman; para, statü, lüks yaşam içinde savrulurken aslında kendi içindeki babasından sevgi göremeyen o boşluğu büyüten bir karakter.
Şebnem’den tamamen farklı bir çevrede büyüse de onun gibi kendine zarar veriyor.. Özellikle babası ve erkek kardeşiyle ilişkileri, karakterin neden bu hale geldiğini anlamamız açısından oldukça önemliydi. Ayfer Tunç burada sadece bir karakter anlatmıyor; aynı zamanda çürüyen değerleri, tüketim kültürünü ve kaybolan bir sınıfın hikâyesini de gösteriyor.
Kitapta beni en çok zorlayan kısım ise çevresindekilerle yapılan polis görüşmeleri ve uzun diyaloglar oldu. Bir noktadan sonra aynı atmosferin içinde fazla oyalanılmış gibi hissettim ve o bölümler beni sıktı.
Bir yandan da Osman karakterine sık sık sinir oldum. Çünkü hayata karşı net bir duruşu, bir çabası ya da toparlanma gayreti yoktu. Sürekli savrulan, kendini tüketen bir karakter olması okurken insanı yoruyor. Ama sanırım karakterin etkileyici tarafı da tam olarak burada başlıyor.
Tüm eksik hissettiren yanlarına rağmen Ayfer Tunç’un dili ve karakter derinliği kitabı güçlü kılıyor. Üçlemenin en karanlık ama bence en etkileyici kitabıydı.
