Diğer bir deyişle ,insanların yaşayış şekillerini şimdi bile anlayamıyorum.Mutluluk fikrimin diğer herkesin mutluluk fikriyle tamamen çelişmesinden korkuyorum. Bu korku beni tüketiyor,bazen geceleri kıvranmama,acı içinde inlememe,deliliğin eşiğine gelmeme neden oluyor .Mutlu muyum ?Aslında küçüklüğümden beri insanlar sürekli şanslı biri olduğumu söylüyor ama bana sorsanız cehennemde gibi hissediyorum,bana şanslı olduğumu söyleyenlerse benimkiyke kıyaslanamayacak ve ölçülemeyecek kadar mutlu görünüyorlar.
Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerine kendimi masum bir neşe havası geliştirmeye adadım .Böylece yavaş yavaş eksantrik bir soytarıya dönüştüm.