Eksiliyoruz yavaş yavaş.
Bir çocuğun gülüşleri çalındığı zaman,
Bir kadın şiddete uğradığında,
Değer verdiğimiz insanlar,
Umarsızca kalbimizi kırarken...
Yanımızda sandıklarımızın, aslında en uzağımızda olduğunu anladığımızda eksiliyoruz.
İnsanlığımız, kalbimiz, ruhumuz, iyi niyetimiz,
Sevgimiz, gülüşlerimiz...
İnsanlar içinde bulundukları durumdan memnun olmalıdırlar. İçinde bulunduğumuz mutluluğu bilemeyiz. Ancak ondan uzaklaşınca, mutluluk içinde yaşadığımızı anlarız. Demek ki, yine en iyi ev, bizim kendi evimizdir.
Bir şey anlatmak istediğimde, tek bir sütuna bakıyorsan, anlatmak istediğini ifade edecek kelimeler bulmakta zorlanırsın. Bazı şeyler ister istemez karşındakinin zekasına kalır.