Harikaydı... insan olmak ne güzel şeydi... Yürümek, koşmak, konuşmak, oturabilmek, ayağa
kalkabilmek... İnsanlar bu kadar şanslıyken, neden daha fazla gülümsemiyorlardı?
Saçlarını okşadım. Vücudunu kaldırıp, kucağıma aldım. Dizlerimin üzerindeki hafif
bedenini sardım kollarımla. Üşüyordu biliyordum. Yüzündeki saçları sıyınp gözlerini açmasmı bekledim umutsuzca.
Dönmeyecek misin bana Elkam? diye sordum. Cevap vermedi.
Yemin ederim sana her şeyi düzgün öğreteceğim. Gerçekten. Korkunca öpülmüyor biliyor
musun? O sadece seni öpmek istediğim için uydurmuş olduğum bir yalandı. Pizzamı da paylaşabiliriz söz veriyorum. Yine dönme dolaba bineriz ve bu kez korkmaman için sımsıkı sanlınm sana. Seninle uyumak için uydurduğum bahaneler olmadan beraber uyuruz sarılarak... Hı? Gözyaşlarını, solgun yanaklarına ardı ardına düşerken, onu daha sıkı sardım. Gel-meyeceksin değil mi? Nefesim bile beni boğarken, konuşmak gittikçe zorlaşıyordu. Başımı iki yana salladım.
Hiçbir şevin önemi yok bebeğim. Seni seviyorum. Korkma... Hep seninle kalacağım. Birazdan yanmda olacağım ve beraber olacağız, tamam mı?