Hatıran bir kurşundur göğsümü delen
Her nefeste daha derine inen
Yalvarırım ıstırabını al artık kalbimden
Ama hatırana dokunma
Çünkü açılan delikle yaşayamam artık ben
Kömür karası gözlerinden geçer miyim hala
Dudakların peki anar mı beni ara sıra
Peki geceler
Geceler üşüttüğünde sarılır mısın hatıralara
Ve her sızladığında kalbindeki o yara
Göğsümde açıp bıraktığın eşini de hatırla
İlaçlar işe yaramıyor, yıllar yardımcı olmuyor ve ben sonsuz bir karanlığın içine çekiliyorum. Hala kurtulabilir miyim yoksa dönüşü olmayan eşiği çoktan geçtim mi? İçimde bir yerlerde yaşamaya dair bir kırıntı kaldı mı diye dip köşe arar oldum. Onu hala bulamasam da bana miras kalan acımı sevdiklerimi de acıtmasın diye sıkı sıkı kucaklıyorum. Birlikte o kadar yol yürüdük ki yolun sonuna mı yaklaştım, yola mı karıştım anlayamıyorum. Yolun sonundaki silüetime kavuştuğumda inanıyorum ki huzura ereceğim ve vücudumda açılan her bir yara için kalbimden filizlenen bir söğüt sonunda çiçek açacak.