Emrah Arslan
@EmAyAr
Zeus, intikamının ilk perdesinde hep erkeklerden oluşan bu topluma ölüm kadar karmaşık, ama karmaşık olduğu kadar da güzel bir belayı, Pandora'nın simgelediği kadını yollar.
Bu görkemli figür, tanrının öfkesinin açığa vuruluşudur; insanın bu aldatıcı, kurnaz aklını, başkaldırán ruhunu soluksuz bırakacak, düşünme eylemini sona erdirecek, bilincini yaracak ve onu salt tutku varlığı haline getirip iliklerine kadar eritecek tek varlık. Üstelik eline verilen kutuya konan “yaşlılık, acı çekerek çalışma, hastalık, delilik, kötülük ve tutku" gibi tüm umutsuzlukları yeryüzüne saçtığı halde insanın tek dayanağı olan umudun dışarı çıkmasına izin vermeden kutunun kapağını kapatan varlık.
Bundan böyle bana hangi önderin, hangi felsefe okulunun kanatları altına sığındığımı soracak olursan eğer, cevabım herhangi bir felsefi öndere yemin edip de kendimi bağlamadığım olur. Fırtına beni hangi kıyıya sürüklerse, bir misafir gibi çıktım ben o kıyıya. Bazen gözü kara oldum, siyasetin dalgalarının tam içine daldım, hakiki erdemin koruyucusu ve sadık bir hizmetkârı oldum, bazen gizlice Aristippos'un öğretilerinin içine süzüldüm; işin aslı kendimi şartlara uydurmaktansa, şartları kendime uydurdum" (Epistulae, 1.1.10-20).