İnsanın yaptığı tüm eylemleri bir nedene bağlamak gerekirse -ki şu an bunu yazdığıma göre gerek... Hepsi, içte yatışmayan bir şeyleri yatıştırma arzusu. Aslında arzu değil çabası demek daha yerinde. İnsanın içinde yatışmayan şey nedir? Niçin sürekli bir şeyler yapmalı ve bir şeylerin peşinde koşmalı? Niçin sürekli bir şeyler istemeli? ( isteksizliği bile ister ) Bunu açıklamak için evrene şöyle bir bakış atmak gerekiyor. Varlıkta açığa çıkan her form öncelikle var olma halini sürdürmek istiyor. Bu, hücre, atom, mikrop, bitki, insan, galaksiler, her şeyi kapsar... Yani makrodan mikroya her şey varlığını sürdürmek istiyor. Bunu her şeyde görebilirsin. İkinci aşamada ise çoğalmak istiyor. Sonraki aşamada ise ululaştırılmak istiyor. Tabi bu en son aşama. Çünkü bir insan aç ve açıktayken iltifatı beğeniyi umursamaz. Önce temel bedensel yaşam formunu ayağa kaldırması gerektiğini bilir. Bu sebeple kısacası sadece okumak değil, her ŞEY istisnasız her şey bir afyondur, yani keyif alma, yaşamı en iyi biçimde sürdürmeye odaklı bir uyuşturucu. İçte yatmayan boşluğu eksikliği doldurmak için değil unutmak için ağrı kesici gibi acıyı kısa süreli fark edememe halini yaşamak için.
Uyu-şturucu yani uyku hali... Rüya sanal...
Ama tüm bu kuru boş bilgiler bir yana, sevmek sadece sevmek...
∆