#NerminYıldırım
#Misafir
"İnsan tek başına delirmiyor. Bu yolda ona yardım edecek birileri mutlaka çıkıyor..."
️Aynı gökyüzü altında toplanıp kalabalık içinde kaybolanlarların... Çürümüş bir ömrü kendisine reva görenlerin... Hayatlarının bir dönemine saplanıp kalanların... Çocuklarına sağır anne ve babaların... Koşamayanların...
Umudun ve umutsuzluğun hikayesi Misafir.
Kırılmışlığın, ertelenmişliğin, gerçeklerle yüzleşememenin, içimize hapsettiklerimizin sessiz bir çığlığı dönüşüp, en çarpıcı haliyle dışa vurumu ancak bu kadar etkili bir anlatımla ifade edilebilirdi. Yazar Rikkat ve misafirler üzerinden harika bir şekilde işlemiş bu konuyu.
️Biri yolun henüz başında geçmişini hatırlamayan gencecik bir kız 19 yaşındaki Esin, diğeri geçmişine takılıp kalmış altmışlı yaşlarda ki hemşire Rikkat Abla. Bu iki karakteri biraraya getirense bir akıl hastanesi.
️Akıl hastanesi dediğime bakmayın öyle sıradan bir yer değil burası... Adına EV deniliyor. Hastalar MİSAFİR, çalışanlar ABLA-ABİ, başhekim BABA... Sıcacık bir aile tablosu gibi demiPeki ya görünmeyen sıradışı yüzü...
Küçük ve büyük "Ev"lerin (hapishanelerin) yürek burkan hikayelerinde kaybolanlar...
Bir salıncak anısı gibi yaşamayı son ana bırakanlar...
Hangisi deli hangisi akıllı ayırt edilemeyenler...
️Yazarın okuduğum diğer kitabı Dokunmadan'a göre biraz durağan ilerlese de psikolojik tahliller ve betimlemeler, eleştiriler derin cümleler eşliğinde herkesin kendinden birşeyler bulacağı bir eser. Hangimizin içinde biraz delilik yok ki tetiklenmeyi bekleyen..