Herkesin yapacak bir şeyi vardı, onları meşgul edecek, zihinlerini ve ellerini faal tutacak şeyler. Hayatlarını bir bütün kılacak ilgi alanları, faaliyetleri ve amaçları vardı; bütün bunlar enerjilerine doğal bir kaynak ve doğal bir ifade ortamı sağlıyordu. Benimse yalnızca sol ayağım vardı.
Fiziksel engelimi büyük ölçüde aşsam da tam anlamıyla normal bir insan olamayacaktım.O eski “farklılık” her zaman kalacaktı.Oysa sevmeyi ve sevilmeyi öyle çok istiyordum ki...
"Daha önceden fazla okumuyordum. Kitaplar evimiz de pek fazla görülmezdi. Ekmeğin daha önemli olduğu düşünülürdü. Karnımızı doyurmak zihnimizi doyurmaktan daha önemli bir işti."