M. Emin
@Eminguner
x.com/Maveran_Yolcusu?t=7AQPgbL1CIjWLEjDtkUxeA&s=09
Öğretmen
Konya
44 okur puanı
Eylül 2024 tarihinde katıldı
Reklam
Kimsin SEN -3
Sokaklar...
zincirledi ruhumu.
Kaldırımlar diş gibi sıralanıyor, her adımda bir diş kırılıyor içimde. Lambalar göz oluyor, sarı sarı bakıyorlar bana, “kaçma” diyorlar. Kaçsam nereye?
Duvarlar nefes alıyor, tuğlalar ciğer gibi şişip şişip iniyor.
Ben yürüyorum ama ayaklarım yok artık, sadece ses var: tık tık tık...
zincir sesi.
Zaman eriyor. Saatler akıyor asfaltın içine, saat 01:14’te takılı kaldı her şey. Bir adam durdu karşımda, yüzü yoktu ve ürkmüştüm.
Ona “sen kimsin?” diye sordum ama sesim dışarı çıkmadı, sesim boğazımda kaldı, orada zincirlendi.
Gökyüzü alçaldı. Bulutlar demirden, yağmur yerine pas yağıyor. Her damla tenime değdiğinde “sen buraya aitsin” diye fısıldıyor. Ben de inanıyorum. Çünkü başka yer yok. Ev yok. Ben yokum. Sadece bu sokak var, bu sonsuz, kıvrılan, kendi kuyruğunu yiyen sokak.
Ruhum? O çoktan köşede duruyor. Zincirleri sallıyor, bana el sallıyor. “Gel” diyor.
“Gel biz buraya aitiz” diyor. Geldim. Belki de zaten hep buradaydım...
Sonsuz Döngü
Aşk, paslı zincirlerle sardı soluk gövdemi
Kafatasımın içinde fısıldayan binlerce sesle dans ettim
Gözlerimden sızan mürekkep, duvarlara yazdı intihar mektuplarını
Kalplerinizden kaçarken, kendi gölgemin peşine takıldım
Yağmur değil, asit damlaları eritti tenimi yavaş yavaş
Her damla bir yalan, her ıslaklık bir ihanet
Büyüyen yangınımda küller değil, hayaletler doğdu
Onlar da beni yaktı, ben de onları...
Sonsuz döngü.
Cehennemden düşmedim, cehennemi sırtımda taşıdım.
Alevler damarlarıma karıştı, kanım lav oldu
Kimse görmedi beni, çünkü ben zaten yoktum.
Sadece bir yankıydım, kırık aynalarda parçalanmış
Gece yarısı uyanıyorum, tavan ağlıyor üstüme
Duvardaki çatlaklar ağız olup beni yutuyor
Dokunduğum her şey eriyor, dokunduğum herkes ölüyor
Ben dokunuyorum... ve kendimi öldürüyorum her seferinde
Aşk mıydı o?
Yoksa içimdeki canavarın en güzel kılığı mı?
Artık bilmiyorum.
Çünkü ben de yok oldum çoktan...
Sadece kelimeler kaldı geriye.
Karanlık, ıslak, paslı, kanayan kelimeler...
Onun varlığıyla özdeşen,
derinlemesine özümleşen,
tamamen özleşen
ve sonunda özgürleşen ruhum,
şimdi onun yokluğunda öksüzleşti...
Aynadaki Çöl
Çoraklık...
Kuraklık...
Karanlık...
Üçü birleşti, beynimin içindeki çölü doğurdu. Kumlar dişlerimin arasında öğütülüyor, her ısırıkta bir anı paramparça oluyor. Dilim çatladı, kelimeler
Reklam