Kitabı okumadan önce bu kadar beğenilmesine acaba abartılıyor mu tarzında yorumlar yapmıştım ve şimdi şunları söylemem yeterli olacaktır diye tahmin ediyorum. 1000k hesabımı açtığımdan beri ilk defa bir kitaba bu kadar alıntı paylaştım sanırım (genellikle az ama öz dolayısıyla çok az alıntı paylaşırım) ve bu kitaba bir inceleme yapmayı kendime vazife bildim. Okurken özellikle sonlara doğru tüylerim diken diken oldu. Beni en çok etkileyen kitaplardan birisidir mutlaka, hatta bitmesine üzüldüğüm eğer olsa bir bu kadar daha okumaya razı olduğum bir roman veya novella(uzun öykü). Aşağı yukarı 20-25 kere sözlükten kelime aradığımı söylesem mübağala etmiş olmam ama emin olun bundan hiç sıkılmadım. Bu gelişi güzel yazmış olduğum incelemede isterseniz biraz da kitaptan bahsedeyim. Kitabın ilk bölümünde ana karakter Raif efendi ile tanışıyoruz hatta yaklaşık ilk 50 sayfa dışarıdan (gözlemci bakış açısı ile) anlamaya çalışıyoruz bu adamı... Raif kendi halinde sessiz sakin kimseye karışmayan içine kapanık biridir yazar kitabın başında ondan şöyle bahseder; "Şimdiye kadar tesadüf ettiğim insanlardan bir tanesi benim üzerimde belki en büyük tesiri yapmıştır. Aradan aylar geçtiği halde bir türlü bu tesirden kurtulamadım. Ne zaman kendimle başbaşa kalsam, Raif Efendi'nin saf yüzü, biraz dünyadan uzak, buna rağmen bir insana tesadüf ettikleri zaman tebessüm etmek isteyen bakışları gözlerimin önünde canlanıyor. Halbuki o hiç de fevkalade bir adam değildi. Hatta pek alelade, hiçbir hususiyeti olmayan, her gün etrafımızda yüzlercesini görüp de bakmadan geçtiğimiz insanlardan biriydi. hayatının bildiğimiz ve bilmediğimiz taraflarında insana merak verecek bir cihet olmadığı muhakkaktı. Böyle kimseleri gördüğümüz zaman çok yere kendi kendimize sorarız: Acaba bunlar neden yaşıyorlar?

Edebiyat