Emine M.
@Emnee
382 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Bir insan, kişisel duygularını, mesleki duygularıyla karıştırırsa, ortaya çıkan iş, bir çeşit üçkağıt değil de nedir?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İşçi sınıfıyla ortak hiçbir yanınız yok. Elleriniz pamuk gibi; çünkü ellerinizin yapacağı işi başka ellere yaptırıyorsunuz. Mide, göbek de yerinde.
Öğrenciler “ yetti artık” diyor
Ülkemizin şu anda neye ihtiyacı var?
ÜÇ ŞEYE:
Devrime.
Sonra, devrime.
Ve ortalık durulduktan sonra, bir kez daha, devrime.
Bazı eserler var ve sen bu eserler varken ben neredeydim ne yapıyordum diyorsun. Size bunlardan birini tanıtayım: ÇÖPLÜK
Sorun okumak değil ki! Asıl sorunumuz okuyup onayladığımız o büyük şeyleri hayata geçirememek...
Adalet-yolsuzluk bu iki kavram arasında kaldığımızda birçoğumuz gerçekten adaletten yana olur mu? Sadece muamma. Seyyar satıcının ya da bir bürokratın çocuğumu olmak isterdin? Yapma ama bana birincisi deme. Herkes emekle kazanmanın daha değerli olduğunu düşünüyor mu gerçekten? Eğer öyleyse daha güzel günlere uyanmak isterim ki sözde hepimiz isteriz.
Önemli görmediğimiz ve değer vermediğimiz şeyleri atarız gayet doğal ihtiyacımız yoktur çünkü. Ancak bir başkasının ihtiyacı olabileceğini hep unuturuz. Hangimizin aklına geliyor ki atıklarımızla belki bir ailenin karnını doyurabileceği? Hiç birimizin. Çünkü atıklarımız değersizdir adı üstünde. Üzerine kafa yormayacak kadar önemsemediğimiz atıklar onların gözünde çok değerliydi.
İçim bir tuhaf. Çünkü eser Filipinlerde geçse de aslında dünyada birçok çocuğun çöpleri karıştırarak geçimini sağladığını hatta sağlayamadığını da biliyoruz. Biliyoruz da ne oluyor?
Keyifli okumalar herkese..
