Şimdi her şey bir kez daha hükümsüz oldu. O bulutumsu ışık söndü. O belli belirsiz heyecan, yerini tam bir sessizliğe terk etti. Birbiri ardına pek çok yıl gelip geçti. Toz, toza döndü. Artık kurtlara yiyebilecekleri bir şey kalmadı. Varoluş hissi en sonunda tümüyle yok oldu ve onun yerine tüm diğer şeylerin yerine üstün ve ebedi despotlar, yani yer ve zaman hüküm sürmeye başladı. Olmayan için, biçimi olmayan için, düşüncesi olmayan için, ruhu ve hiçbir maddesel yanı olmayan için, tüm bu hiçlik ve tüm bu ölümsüzlük için, mezar yine de ev, kemirici saatler ise yoldaştı.