Ender Topçuoğlu
@Empedokles
63 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Yazarın karakter tahlili yapılırken; yazarın İkinci dünya savaşı yıllarında Avrupa’nın içine düştüğü durumdan duyduğu üzüntü ve Hitler rejiminin getirdiği karamsarlığın etkili olduğu kabul edilir…
Yahudi yazar, Birezilya da sürgün hayatı yaşarken, aşırı dozda ilaç alarak, karısıyla birlikte intihar eder. İntiharından önce bıraktığı mektubun son satırında:
''Bütün dostlarımı selamlarım! Hepsine uzun geceden sonra gelen tanın kızıllığını görmek nasip olsun! Ben, her zamanki sabırsızlığımla önden gidiyorum.” yazmıştır.
Yazar, bizzat savaşlara katılarak, savaşlara tanıklık etmiş. Yaşadığı tanıklıklar onu savaş karşıtı biri yapmış ve savaş karşıtı etkili yazılar yazmıştır.
“Sabırsız Yürek” romanı, sanki bu yaşanmışlıkların bir hikayesi.
Savaşlarda kahramanlık nişanı almış bir teğmenin iç hesaplaşması:
Cesaretin aslında zayıflığın başka bir yüzü olduğunun kanıtı.
Anlatılanlarda aşk da var ama öykü, sadece bir aşk hikayesi değil; yaşananların vicdani muhasebesi, vicdani sorgulaması…
Zweig kitapları genellikle etkili, kısa öykülerdir. Ama, bu kitabı tam manasıyla psikolojik bir roman. Acıma duygusunun nelere yol acabileceğinin anlatıldığı güzel bir eser.
Akıcı bir üslupla yazılmış. Okumak isteyenlere tavsiyemdir.
Kitap distopik gelecek kurgusu. Anlatılanlar zamanımızdan çok da uzak bir zaman olmadığı hissi uyandırıyor. Uçan otomobiller, hava taksileri, hava trenleri, bileklik şeklinde kullanılan haberleşme aygıtları var. Birçok işi robotlar yapıyor.
Zaman zaman Margaret Atvood’ un “Damızlık Kızın Öyküsü” kitabına atıflar var.
Ramanis Cumhuriyeti’nden önce ülkede parlementer rejim varmış, iç savaş sonrasında rejim değişmiş. Ramanis Cumhuriyeti olmuş.
Anlatılan gelecekte kadınlar, Damızlık Kızın Öyküsü’ndeki kadınlar gibi giyiniyorlar; başlar örtülü, saçların görünmesi yasak. Saçlar kısa kesiliyor (çünkü uzun saç insanı ahlakından ediyor.) Banyo yaparken bile kilot çıkarmak günah sayılıyor. Yeni rejimde, kadınlar için uzun etekler zorunlu. Kadınların 5 çocuk yapmaları özendiriliyor. Doğuramayan kadınları boşayıp yenisini almak serbest. Kadına şiddet “fıtrattan”. Tecavüz edilmeleri, hatta öldürülmeleri sıradan …Gençlerin birlikte olması için evlenmeleri şart. İçki içmenin de cezası büyük…
Zeki çocuklar küçükken tespit edilip 10 yaşına geldiğinde saray akademisine alınıyor; yetiştirilip devlet yöneticisi yapılıyor. Saray ve çevresi imtiyazlı ve zengin. Cübbeli zabıtalar sokaklardaki asayişi kontrol ediyor. Bu cumhuriyette yandaş kayırmacılığı kaçınılmaz son.
Tanrılarının adı: Ram.
Devletin Kurucusu: Uluhan
Zamanın Devlet Başkanı: Oğulhan
Ülkenin adı: Ramanis Cumhuriyeti
Ve bu yaşam koşullarına karşı başlayan direniş hareketi anlatılıyor.
Yani hiçte yabancı olmadığımız bir hikaye…
Auster’i hep severek okudum. Her zaman hevesle ve tutkuyla okuduğum yazar bu defa beni sarıp sarmalayamadı. Bu okuduğum 9. kitabı. İlk defa bu kadar yabancı hissettim kendilerini.
Kitap İki ayrı bölümden oluşuyor.
Birinci bölümde; “Görünmeyen Bir Adamın Portresi”nde babasının ölümünden sonraki duygularını anlatıyor.
İkinci bölümde, “Anı Kitabı” başlığı altında, kendi babalık konumuna mercek tutuyor.
Kitap arkasındaki tanıtım yazısını okuyunca çok zevkle okuyacağımı düşünmüştüm.
Yazarın bu kitabı bana iyi gelmedi. Ama her okuyucu başka bir ilişki, başka bir arkadaşlık gibidir zaten. Sizin anlaşamadığınız bir çok kişinin, bir çok seveni olduğu gibi; sizin okumaktan zevk alamadığınız bir kitap ile bir başkası büyük bir “aşk”yaşayabilir, birçok seveni çıkabilir.
Neticede Paul Auster yani, bu kitap olmasa da yazar muhakkak tavsiyemdir.
