Emre Kaya

Emre Kaya
@EmreKayaBey
Kendi Halinde Bir Öğrenci
Ben Kırgın Kalacağım
Ne kadar sarsanda Tekrar kırılacağım Her kırılmamda açılacak yara bantları Ben tekrar kırılacağım Ne kadar onarsanızda Ben kırgın kalacağım Bir anda uzaklaşmaya başlayacağım sizden Hissedersiniz zaten Sizin hatanız değil ben suçluyum Hatamı kabul ettim ama cezamı kim kesecek Koşmayın peşimden Uçurumdan çekmeyin beni İtmeyin de Yalnız bırakın ağlayım biraz Onarmayın da kırmayın da beni Ben kırgın kalacağım Her kırılışımda Hepinizden uzaklaşacağim Ben tahammül edemeyecek kadar hassas Dayanabilecek kadar güçlüyüm Ama yara saramayacak kadar bitkin Sizi sevemeyecek kadar üzgünüm Benden bir şey beklemeyin bırakın köşemde Çünkü ben çok kırıldım ve sizden uzağım Kirmasanizda uzaklaştim işte Ben kırgın kalacağım Defalarca sarsaniz Yine kirilacağim...
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Sessiz Olur Musun?
İçimdeki hüngür hüngür ağlayan adam Kendimi duyamıyorum biraz sessiz olur musun? Her şey anlamsizken buldun bir anlam Ayrılıklar da vuslata dahil unutma Ne oluyor sana ne bu gözyaşları Başını başına yasladiğın anları hatırla Ne olursun yanıbaşımda hüngür hüngür ağlama Bak bana sesleniyorlar duymuyorum Biraz sessiz olur musun? Senin yüzünden hiç bir şey anlamıyorum... Kayboluyorum sesinde hıçkırıklarımın Dudak sündürüyorum sesimi kısmak için Gözyaşımı susturamiyorum Biraz sessiz olur musun? Sana da anlatamıyorum Ağlamamam gerek rahat rahat ağlayamıyorum.. Attığım her adım boşlukta kalıyor İçimden tek kelime etmek gelmiyor Saat, zaman ah saniyeler geçmiyor Ondan bir adım uzakta zamanım duruyor Hızla atan kalbim atmıyor Hadi saklanma gel sarıl boynuma Hep sıra sende olsun, istediğin kadar öp Ellerim sensiz sıcak olmuyor Seni göremeyince yüzüm gülmüyor Çık gel, tut ellerimi Parmaklarınla sık gamzelerimi Hadi ama sensiz olmuyor
Dün gece suları
Vuslatıma gölge düşüren herkesi ışığa boğdum dün gece Seni sevmeyen herkesten defalarca kez vazgeçtim Ve ağlayarak bı söz verdim kendime Bu hayatta yalnız bir dostum olduğunu fark ettim... Bir kağıt kalem aldım seni çizdim dün gece Ben yaşamak için olduğu kadar ölmek içinde sana muhtacım Ben hep kendime zarar verdim kendi ellerimle Bu ellerden bı sen tuttun baş tacım... İçimde tüm gücümle çığlıklar attım dün gece Yakarışlarımla titredi fezada yıldızlar Önce korku, sonra saatlerce düşünmece Beni bı sen duyarsın, birde yalnızlar... Bı an herşeyden vazgeçmeyi denedim dün gece Yine senin şarkıların da nefes alıp pişman oldum Yakıp yıkmak istedim Romayı bile Sen hariç herşeye ben nefretle doldum... Bı sigara yakıp dumanına karışmak istedim dün gece Birinden hesap sorup bağırmak istedim Zaman ilerleyip, duygular geçince Ben bende senden başkasını görmedim Uzun uzun dertleşmek istedim senle dün gece Sonra ağlaya ağlaya göğsünde uyumayı İyiliğimi isteyenlerin kötülükler yaptığı bir bilmece Ben öğrendim acılar arasında dertle yoğrulmayı
Edebiyat
Yarıdan az kalmış bir litrelik kola edebiyatı
Yarın kimya yazılısı var. Geçen yazılıdan beri ne dinlediğim var ne çalıştığım. Defteri kitabı açtım bı video izliyorum bı bok anladığım yok. Nedense streste yok. Bı litreden az kalmış bı Pepsi kolam var. Ve şuan onun edebiyatını yapmakla meşgulüm. Ya çok saçma (ki çoğunluğa göre böyledir, kimi kandiriyorum herkese göre) yada şuan gerçekten benim kimya çalışmak yerine kola edebiyatı yapmaya ihtiyacım var. Bilmiyorum. Kafayı yemek üzereyim sanırım. Her şey boka sararak ilerlemeye devam ediyor. Saçlarımı kestirdim akşam. Neye benzediğini söylesem uygulamadan ban yerim. Bilmiyorum. En çok kullanmaya mecbur olduğum kelime bu. Sanki birazdan öleceğimi biliyorum da son isteğim zamanın daha hızlı geçmesi gibi. Son bı isteğim yok. Kolanın da asiti kaçmış zaten. Alalı birkaç saat oluyor. Bu arada normalde kola içmem çok , şimdiyse bu asiti kacmis soğuk su hissiyatı veren kolayı içmek benim için çok önemli. Evet yarin yazılı var ve ben bı bok bilmiyorum. Hayatımdaki en büyük sorun yarın yazılıya girip elime yüzüme bile bulaştıramayacağım değil zaten hep en büyük soruna odaklaniyorum. Odaklaniyorum ve daha da büyütüyorum mal gibi. Gibisi fazla. Saçma sapan yaşıyorum. Yarınım hep bu geceden daha karanlık bı gündüze açıyor penceresini. Edebiyat hayat mı kurtaracak? Yarın ki kimya yazılısı eminim hayatımı kurtarmayacaktir. Hayatta zaten 3/5 kuruşla kurtarılmiyor ya... Güneş hep batacak ve hiç doğmayacak. Evet bu gecenin gündüzü yok. Sabah olmadan buna inanmayacağım. Sabahsa bu iddiayı yarın için tekrar koyabilirim. Ne yaşadığımı bilmiyorum. Kolam bitmek üzere. Hala tadı yok. Hâlâ içiyorum. Bu arada hiç bı şey umrumda değil lanet olası dünyada. Tek bı şeyi bı kişiyi umursuyorum ve umursadigim kalan her şey onun ekseninde şekilleniyor. Büyük ve deneyimli insanlar genelde bunun yanlış
Edebiyat
uzaklarda
Uzaklarda kaldım ben biraz Hayatta üstüme çok geliyor bu aralar Her şey beni darlıyor Göğüs kafesim nasıl da daralıyor Yoluna hiç bir şey girmiyor Daha da kötüye gitmekte pekte iyiler Çekip gitmek istiyorum uzaklara Ve kaybolmak istiyorum uzaklarda... Hayattan uzak kalayım biraz Ölümü tadayim mesela bı kaç ay Cesaretim yok bir anda ölmeye Alıştırarak öldürüyor zaten beni hayat Beni iyi tanıyorsun sahi Bir yandan üstüme gelirken Bir yandan uzaklaşıyorsun benden hayat Ben de zaten kaldım senden uzaklarda Sürekli canım yandı tuzaklarda Sabah olsun diye uyuduğum gecelerden Daha karanlık gündüzlere uyandım Ne yapsam çözemediğim bilmecelerden Her gün daha kötü günlere dayandım... O kadar çaresizim ki sürekli ağlıyorum O kadar çaresizim ki sürekli ağlıyorum Hayallerimi birine onu da kalbime bağlıyorum Sahi ben ne yaşıyorum Oyuncağı alınmış çocuk gibi ağlıyorum Ben gülmekten de uzaklarda kaldım Elimden borç niyetine aldınız mı gülüşlerimi
Şiir