Emre Özçelik
@EmrePoe
Reklam
Gitme Zamanı.
Böylece şehirden ayrılıyorsun, geri dönüp bakmak için dayanılmaz bir arzu duyuyorsun, güneş batarken son bir kez şehrin siluetini, çatıları, depoyu, omzunda baltasıyla Paul Bunyan heykelini göreceksin. Ama geri dönüp bakmak iyi bir fikir değildir — bütün hikâyeler öyle demez mi? Lut'un karısına ne olduğunu hatırla. En iyisi dönüp bakmamak. En iyisi her şeyin herkes için mutlu sonla biteceğine inanmak. Neden olmasın? Kim öyle olmayacağını iddia edebilir? Bütün gemiler karanlığa yelken açıp güneşi kaybetmiyor ya... İnsanın hayattan alacağı bir ders varsa o da mutlu sonların var olduğudur. Hem de Tanrı'nın varlığını sorgulayan bir adamı düşüncelerini gözden geçirmeye itecek kadar şaşırtıcı mutlu sonlar.
Kim varsa, akrabâ ve ahibbâ, birer birer
Yıllar mesâfesince yanımdan çekildiler;
Kaldın yegâne sen kara gün dostu, ey şarâb; Kervanla gelmiş olsa da bir şey mi ıstırâb? Şeytan geçit bulup sokulur belki minbere, Girmez keder cihanda senin girdiğin yere! Şevkinle her harâbe olurken birer saray, Meyhâneden güneş yaratırsın, kadehten ay
Her kim kırıp dökerse Cem'in yâdigârını,
Dünyâ gözüyle görmesin ömrünce yârını!
