Emre
@Emrec2032
Hikaye bitti.
Emeği geçen herkese teşekkürler.
Boş geldim dolu gidiyorum.
Emeklerine sağlık…
Şu anda okuduğu kitap
İçini bilmeyen de uzaktan bakıp konuşuyor. Tıpkı sen gibi. Hani derdin ya alışırsın, unutursun... Dışardan bakanlar bak gülmeye başladı diyorlar, geziyor eğleniyor bak tatile bile gitti artık ondan bahsetmiyor sözünü etmiyor alıştı. Oysa her telefonu elime alışımda, her başımı yastığa koyuşumda, yolda bi kedi görüğümde, bi cafe isminde,denizde, kumsalda, bi kaldırımda, bi sokakta hep sen varsın içimde. Kimsenin de görmesine gerek yok dişlerimi halen nasıl sıktığımı. Kimsenin bilmesine gerek yok içimde seni halen nasıl yaşadığımı. 24 saatin 24'ünde bi yaşanmışlığımız bi kelimen bi cümlenin kafamın içinde saatlerce nasıl fırtınalar kopardığının kimse için önemi yok. Halen bi şekilde görüyorsan veya görürsen bi sen bilsen bi de ben yeterli. Artık vücudumun bu yükü kaldırmasını istemiyorum. Zaten buraya kadar nasıl dayandım onu da bilmiyorum inan. En yakın zamanda bi hastalığım olduğu haberini alıp sessiz sedasız veda etmek tüm derdim bu dünyaya. Kimseye söyleyemesemde içimde böyle bi umutla yaşıyorum. Şu yazmak da olmasa hiçbir ilacım yok sensizlige...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bir obsesifin defalarca ütünün fişini kontrol etmesi gibi takılı kaldım sende ben. Tekrar tekrar tekrar ve tekrar dönüp dönüp sana baktım ben. Bir annenin şefkatiyle, bir babanın yorgun ama hala güçlü olan yüreğiyle sevdim seni ben. Aralığın ayazında, şubatın soğuğunda tir tir titreyen o evsiz adamın üzerindeki kartona sığındığı gibi sığındım. Canım çıktı seni sevmekten, sen çıkmadın içimden..
Bir sonu olmalı bu özlemin...
Bir gün elbet bitmeli, tüketmeden, hiç etmeden ve mümkünse gecikmeden...