Emre Efe
@Emrefe
Belki habersizdir gözbebeklerinde ki güneş
Birilerinin dünyasına her sabah doğduğundan
Belki habersizdir göğe saçılan yıldızlar
Senin o upuzun saçlarından savrulduğundan
Belki habersizdir yağmur damlası bakışların
Mavi bir okyanusta beyaz bir yelkenliye kandığından
Toprağa hasretliğindendir belki bu başak tonlu tenin
Bir başkasının kalbinde vurulduğundan
Belki habersizdir kalbin!
Gelip başını bağrıma koyarsın, dizlerime uzanıp uyursun
Belki habersizdir düşlerin, gelip düşerime girdiğinden
Uzun saçlı kız, belki bir gün benim kollarımda uyanırsın
Belki habersizdir dudakların, dudaklarıma söz verdiğinden
Sevinçten uğur böceği yakalamaya çalışan çocuklar, koşun
Koşun, onun dizleri dibinde koşun!
Uçuşun kuşlar, uzun saçlı kızın etrafında uçuşun
Belki habersizdir o, bu denli sevildiğinden
Savrulun yıldızlar, onun saçlarından savrulun
Biliyorum sana giden yollar kapalı
Üstelik sen de hiç bir zaman sevmedin beni
Ne kadar yakından ve arada uçurum;
İnsanlar, evler, aramızda duvarlar gibi
Uyandım uyandım, hep seni düşündüm
Yalnız seni, yalnız senin gözlerini
Sen Bayan Nihayet, sen ölümüm kalımım
Ben artık adam olmam bu derde düşeli
Şimdilerde bir köpek gibi koşuyorum ordan oraya
Yoksa gururlu bir kişiyim aslında, inan ki
Anımsamıyorum yarı dolu bir bardaktan su içtiğimi
Ve içim götürmez kenarından kesilmiş ekmeği
Görmemiştim o güne dek
O parkı sanki
Başbaşa oturduk ya
O park bahçem
O bank evim gayri
Geçtin mi oradan bir kez daha?
Geldi mi aklına burada oturmuştuk diye?
Yaseminlerle paylaştın mı hatıralarımızı?
Banklarla dertleştin mi benim gibi?
Ya da...
Bir kez daha görebilmeyi diledin mi?
Eğer olurda bir gün o parka
Yolun düşerse bir daha
Etrafına bir bakın sessizce
Belkide kuytuda bir yerlerde
Ağaçların arasındaki o gölge
Hala seni bekliyordur...