Hayatları mahvolup altüst olan insanlar,intihar edenler var.İntihar ettikten sonra insanlar,"Ah,biraz daha yaşasaydı anlayacaktı ama.Biraz daha büyüdüğünde kendiliğinden anlayacaktı,"diye üzüntülerini dile getirseler de olmuyor,keşke mevzubahis kişinin yerine kendilerini koysalar.O zaman o kadar acıya rağmen yine de sonuna kadar direnip,insanlardan bir şeyler duymak için kulak kabarttığında sadece kesin uçları olmayan doğrucu öğütler ve yatıştırıcı sözlerin tekrarlarıyla karşılaşmanın,biz gençleri ne kadar utanç içinde yolun yarısında terk edilmiş gibi hissettirdiğini görebilirler.