“Çocuklar, yatma vakti geldi.” Bunu derken bize baksa da artık biliyordu ki hepimiz çocukluğumuzu yitirmiştik. Hepimiz büyüktük, büyük ve hüzünlü, Noel sofrasında payımıza düşen hüznü mideye indirmiştik
Her şey usulca uzaklaşıyordu benden. Bekleyişler, sorunlar, sorular, acılar… Her şey. Gülümsedim mutluydum, uzun zamandır olmadığım kadar mutluydum. Uyuyacak ve bilmediğim başka, bambaşka bir zamana uyanacaktım.