Babamı Beklerken, okuru sessiz bir bekleyişin içine alıp son sayfalarına kadar bırakmayan bir roman. Sayfalar ilerledikçe özlem, kırgınlık ve umut iç içe geçiyor; özellikle finalde bu duygular insanın kalbine doğrudan dokunuyor.
Yürek burkan ama umudu da elden bırakmayan son bölümler, okurken durup nefes alma ihtiyacı hissettiriyor. Kitap bittiğinde geriye hüzünle karışık, derin ve sıcak bir his kalıyor.
Bazı kitaplar vardır; son sayfası kapanır ama duygusu uzun süre insanın içinde yaşamaya devam eder.
Clare VanderpoolBabamı Beklerken
"Fakat beni nasıl bulacaksın?" diye sordu çocuk. Kadın boynundaki madalyonu çıkardı. İçinde bir pusula vardı. "Görüyor musun?" dedi çocuğa. "Bu iğne her zaman kuzeyi gösterir. Fakat burada," kalbini işaret etti, "bir pusula var ki bu her zaman seni gösterir. Nerede olursan ol, seni bulacağım."