Enes Mikail Gelen
@Enesmkl
Şu anda okuduğu kitap
ilk bakışta sakin ilerleyen ama sayfaları çevirdikçe insanın içine yavaş yavaş işleyen bir roman. Yazar, karakterlerin acılarını bağıra bağıra anlatmıyor; tam tersine, sessizliklerin içindeki fırtınayı hissettiriyor. Okurken farkında olmadan karakterlerin düşüncelerine, korkularına ve umutlarına ortak oluyorsun. Her bölüm, bir öncekinin duygusunu tamamlayan küçük bir yolculuk gibi. Beni en çok etkileyen şey, hikâyenin büyük olaylardan ziyade küçük kırılma anlarıyla ilerlemesi oldu. Çünkü gerçek hayatta da insanı değiştiren şey genelde büyük patlamalar değil, kimsenin görmediği küçücük anlar. Roman tam olarak bunu yakalıyor. Karanlık taraflarımızla yüzleştiğimizde bile içimizde bir yerlerde hâlâ yanmaya çalışan ufak bir ışığın olduğunu hatırlatıyor. Roman bittiğinde aklımda şöyle bir his kaldı: Güneşi uyandırmak bazen büyük bir mucize değil, sadece içimizde sakladığımız umut kırıntısını yeniden hatırlamak. Ve yazar bunu sessizce, abartmadan, okuru yormadan anlatmayı başarıyor.
Reklam
Daha ilk sayfalardan itibaren insanı içine çeken tuhaf ve büyülü bir atmosfere sahip. Hikâyeyi okurken hem gerçek hem hayal arasında gidip geliyorsun. Sierva María’nın hayatına giren genç rahip Cayetano ile yaşadığı o saf ama bir o kadar da acı veren bağ, kitabın ruhunu oluşturuyor.
En çok hoşuma giden şey, aşkın burada sadece bir duygu olarak değil; toplumun baskıları, korkuları ve inançların gölgesinde ezilen bir mücadele olarak anlatılması. Sierva’nın başına gelenlerin çoğunun “doğaüstü” değil, insanların korkularından ve önyargılarından kaynaklandığını gördükçe, kitabın ismindeki “cinlerin” aslında bambaşka şeyler olduğunu anlıyorsun.Kitabı kapattığımda aklımda en çok şu kaldı: bazen aşkın kendisi değil, etrafındaki insanlar yüzünden her şey cehenneme dönebiliyor. Ve çoğu zaman “cin” diye korktuğumuz şeyler, aslında insanların karanlık yönleri. 
Aşk ve Öbür Cinler
Aşk ve Öbür Cinler
Babamı Beklerken, okuru sessiz bir bekleyişin içine alıp son sayfalarına kadar bırakmayan bir roman. Sayfalar ilerledikçe özlem, kırgınlık ve umut iç içe geçiyor; özellikle finalde bu duygular insanın kalbine doğrudan dokunuyor.
Yürek burkan ama umudu da elden bırakmayan son bölümler, okurken durup nefes alma ihtiyacı hissettiriyor. Kitap bittiğinde geriye hüzünle karışık, derin ve sıcak bir his kalıyor.
Bazı kitaplar vardır; son sayfası kapanır ama duygusu uzun süre insanın içinde yaşamaya devam eder.
Clare Vanderpool 
Babamı Beklerken
Clare Vanderpool Babamı Beklerken
Bir Arayışın Hikayesi
Yaratılışın, inancın ve insanın anlam arayışını mitolojik bir çerçevede anlatıyor. Elbette bizim inancımıza uymayan yönleri var ama bu yönleri düşünsel bir okuma olarak görmek mümkün.
Kitap, insanın neye inanması gerektiğini değil, inancını kaybettiğinde ne hâle geldiğini sorgulatıyor. Okurken, hakikatin dışındaki arayışların insanı nasıl yalnızlaştırdığını da fark ediyorsunuz. Dikkatle, sorgulayarak okunması gereken bir eser.
Yüzleşme
Toplumun ortasında ama hiçbir yere ait olmayan insanların hikâyesi… Gorki, küçük burjuva sınıfını tüm ikiyüzlülüğü, korkaklığı ve kararsızlığıyla gözler önüne seriyor. Her karakter, çaresizlikle idealler arasında sıkışmış bir ruhun temsilcisi. Tiyatro sahnesinden fırlamış gibi gerçek, içimizden biri gibi tanıdıklar.Gorki, sadece bir sınıfı değil, insanın kendiyle olan çatışmasını da anlatıyor. Kısa ama çarpıcı bir yüzleşme...
Reklam