Engin Nazlı
@Engin5252
Karaları deniz yapar dağları rüzgar yapıp kalbine yelken açarım
Teknoloji bölümü
Tekirdağ /Çerkezköy
Ordu /ünye, 1 Temmuz 1992
57 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Kızın gizemli gülümsemesi sinir bozucuydu, Jeff de holdeki
rahatsız koltuklardan birine oturdu. Atkuyruklu bir kız ve sevgilisi
Şöminenin yakınındaki Steinway'de "Heart and Soul‟ü çalıyordu. Jeff
içeri girince kız gülümsedi ve el salladı. Jeff in kızın kim olduğu
hakkında en ufak bir fikri yoktu, muhtemelen Judy'nin bir arkadaşıydı
ve kim olduğunu uzun zaman önce unutmuştu ama yine de kafasıyla
selam verip gülümsedi. Ferah holde sekiz-dokuz çocuk daha gözüne
çarptı, her birinin arasında belli bir mesafe vardı. Kişinin elinde birer
buket çiçek, bir diğerinin ise kalpli kutuda Whitman's şekerlemeleri
vardı. Hepsinin yüzlerindeki soğukkanlı ifade içlerindeki o gergin
beklentiyi gizleyemiyordu: Afrodit tapınağının kapısındaki talipler,
Şatonun perilerini istemeye gelen, henüz sınavı geçememiş talipler.
Randevu Gecesi, 1963.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Direksiyona geçti ve arabanın kokusu ve hissi onda baş
döndürücü birtakım duygular uyandırdı. Bu eski püskü koltukta
yüzlerce, belki binlerce saat geçirmişti: Arabalı sinemalarda, Judy'yle
birlikte arabaya yemek alırken, Martin ya da diğer arkadaşlarıyla
veya yalnız başına yaptığı yolculuklarda - Chicago'ya, Florida'ya, bir
keresinde ta Mexico City'e. Bu arabada ergenlikten yetişkinliğe
adımını atmıştı, herhangi bir yurt odasından, evden ya da Şehirden
daha fazla hem de. Bunun içinde sevişmiş, sarhoĢ olmuş, en sevdiği
amcasının zamansız cenazesine gitmiş, güvenilmez fakat güçlü V-8
motorunu öfkesini, coşkusunu, depresyonunu, sıkıntısını ya da
pişmanlığını göstermek için kullanmıĢtı. Arabasına hiçbir zaman bir
isim takmamıştı, böyle bir şey yapmak ona çok çocukça gelmişti;
ama şimdi bu makinenin onun için neler ifade ettiğini anlıyordu,
kendi kimliğinin bu eski Chevy'nin tuhaf kiĢiliğiyle tamamen
örtüştüğünü...
Jeff anahtarı kontağa soktu ve motoru çalıştırdı. Motor önce bir
tekledi, sonra gümbürdedi. Direksiyonu çevirip Clifton Road'dan
sağa döndü ve Bulaşıcı Hastalıklar Merkezi'nin inşaatının önünden
geçti. Seksenlerde buraya HKM diyorlardı çünkü artık Hastalık
Kontrol Merkezi olmuştu ve geleceğin hastalıkları olan Lejyoner
Hastalığı ve AĠDS gibi panik yaratan hastalıklar üzerindeki
araştırmalarıyla tüm dünyada tanınıyordu.
Her halükarda, odada yalnızdı ve bu mahremiyetten faydalanıp
masasına ve dolabına göz atmaya başladı. Kitaplar tanıdıktı:
Fail-Safe, The Making of the President - 1960, Travels with Charley.
Yeni, renkleri solmamış ve yıpranmamış kapaklı albümler ona müzik
dinleyerek geçirdiği gündüz ve geceleri hatırlattı: Stan Getz ve Joan
Gilberto, Kingston Trio, Jimmy Witherspoon ve bunlar gibi uzun
zaman önce kaybettiği ya da artık bıktığı onlarcası.
Jeff, anne babasının bir Noel'de ona hediye ettikleri
Harman-Kardon stereo teybi açtı ve "Desafinado"yu koyup
gençliğine ait eşyaları karıştırmaya devam etti. Bol pantolon ve
Botany 500 spor ceketlerin asılı durduğu askılar, Emory'den önce
gittiği, Richmond'ın dıĢındaki yatılı okuldan aldığı bir tenis kupası,
New Orleans'daki Pat O'Brien'dan aldığı, kağıda sarılı duran
Hurricane bardak koleksiyonu, Playboy ve Rogue'un düzenlice
yerleştirilmiş sayıları.
mümkünse."
"Tabii ki. Irish coffee?"
"Hayır, sade olsun. Az kremalı, Ģekersiz."
Geçmişten gelen kız kahvesini getirdi ve Jeff kararmakta olan
gökyüzünde giderek belirginleĢen, henüz geliĢimini tamamlamamış
Şehrin dağınık ışıklarına baktı. Güneş, Alabama'ya doğru uzanan
kırmızı killi tepelerin ardında yıllar sürecek kaotik bir değişime, traj
edi ve hayallere doğru kaybolup gitti
Buharı tüten kahve dudaklarını yaktı ve onları bir yudum buzlu
suyla soğuttu. Bu pencerelerin ardındaki dünya bir rüya değildi;
masum olduğu kadar somut, göz kamaş
tırıcı derecede iyimser olduğu
kadar gerçekti.
1963 baharı.
Yapılacak çok fazla seçim vardı.
En zor an Jeff barda arkasında duran aynaya baktığı zamandı.
Artık ne göreceğini çok iyi bilerek aynaya baktı fakat yine de on
sekiz yaşındaki, solgun ve zayıf suratını görünce Şok oldu.
Objektif olarak bakıldığında, aynadaki çocuk her nasılsa
olduğundan daha olgun görünüyordu; o yaşta içki içmekle ilgili pek
sorun yaşamamıştı, tıpkı şimdi olduğu gibi. Fakat Jeff bunun uzun
boyu ve derin gözleri sayesinde oluşan bir illüzyondan ibaret
olduğunu biliyordu. Ona göre aynadaki görüntü tecrübesiz ve zarar
görmemiş bir gençlikti.
Ve bu gençlik kendisiydi. Hafızasındaki bir görüntü değildi,
Şimdi, buradaydı: içkisini tuttuğu bu kırışıksız eller, görmesini
sağlayan keskin gözler.
"Bir tane daha alır mısın, tatlım?"
Garson kız ona gülümsedi, parlak kırmızı dudakları, bol
maskaralı kirpikleri ve demode, kabarık saçları vardı. "Fütüristik" bir
kostüm giyiyordu; iki-üç yıl sonra bütün genç kadınların giyeceği
türden janjanlı mavi mini bir elbise.
Bundan - altmışların başlarından iki üç yıl sonra.
Tanrım.
Artık olanları inkar edemezdi, olanları mantık çerçevesinde
açıklamaya çalışamazdı. Kalp krizinden ölüyordu ama hayatta
kalmıştı; 1988 yılında ofisindeydi ve Ģimdi...buradaydı. Atlanta,
1963.
Jeff bir açıklama aradı lakin baĢarılı olamadı, en azından biraz
olsun anlamlı bir açıklama... Gençken çok sayıda bilimkurgu
okumuştu ama şu durumu, karşılaştığı zaman yolculuğu
senaryolarının hiçbirine benzemiyordu. Makine yoktu, deli ya da
akıllı bir bilim adamı yoktu; ve merakla okuduğu o romanlardaki
karakterlerin aksine bedeni genç haline dönüşmüştü. Sanki sadece
aklı yıllar içinde bir atlama yapmış ve on sekiz yaşındaki beyninin
yerini işgal etmişti