Görüldüğü gibi ölüm denen karşıtın dan Umut çıkarmayı sağlar ama sevecenlik duygusu insanı böyle bir tutuma yöneltse bile , ölçüsüzlugun hiçbir şeyi doğrulamadığıni söylemek gerekir. İnsan ölçüsünün aşıyor bu, öyleyse insanüstü olması gerekir , derler. ama bu ''öyleyse" fazla. burada mantıksal kesinlik diye bir şey yok. deneysel olabilirlik diye bir şey yok. tüm söyleyebileceğim gerçekten de bunun benim ölçümü aştığıdir. Bundan bir yadsima çıkarmıyorum , ama hiç değilse anlaşılmazın üzerine bir şey kurmak da istemiyorum. Bildiğimle ve yalnız bununla yaşayıp yaşayamayacağımı bilmek istiyorum. Bana bir de usun gururu bir yana bırakması, mantığın boyun eğmesi gerektiğini söylüyorlar. Ama mantığın sınırlarını kabul ediyorsam da Görece yeteneklerini bildiğimden, bu kadari onu yadsımama yetmiyor. Ben yalnızca usun aydınlık kalabildiği bu orta yolda durmak istiyorum. Gururu buysa, ondan vazgeçmek için yeterli bir neden görmüyorum.