Ki insanlığın, hasta ruhlu örümcek kafalıların beyin sancılarını ciddiye almak zorunda kalması!
Ve bunun bedelini ne kadar ağır bir şekilde ödemiştir!...
Belirsiz insan yazgısına.
Bana kim yol gösterecek? Nelerden sakınmam gerek?
Kulak asmalı mıyım içimdeki sese?
Ah! Sadece yaptıklarımız bile, en az acılarımız kadar,
Engelliyor hayatımızın gidişatını.
Ne vicdan azabım var beni üzen, ne de şüphem,
Ne de korkum cehennemden, iblisten-
Buna karşılık sevinçlerimin hepsi alındı,
Doğru olanı bildiğime inandırma beni,
Iki insan tesadüfen birbirine yaklaşır, hisseder, orda kalır,
Ve geçtikçe zaman birbirinin içine kenetlenir;
Mutluluk alır başını büyür, sonra sorgulanır,
Önce sevinç vardı, ardından acı gelir,