" Karanlık bir yaşamın insanları olarak bizler her şeyi hissederiz, ama duygularımızı dile getirmekte zorlanırız, duygularımızı anladığımız, ama dile getiremediğimiz için kendimizden utanırız. Ve çoğu zaman utancımızdan, düşüncelerimize kızarız. Her yandan vurur bize yaşam, iğneler bizi, biraz dinlenmek isteriz, ama düşüncelerimiz engel olur buna.
Fabrika bütün bir günü yutar, insanların kaslarından kendileri için gerekli olan gücü çekip alırdı makineler. Bir iz bırakmadan bütün bir gün daha yok olurdu yaşamdan, insanlar bir adım daha yaklaşırlardı ölüme, ama o anda onları bekleyen dinlenmenin hazzını, dumanlı meyhanenin neşesini düşünürler, mutlu olurlardı.