İnsanların dünyası hayvanlarınkinden daha mantıklıymış gibi görünüyordu ama bu dünyayı biraz kazıdığınızda, alttan hayvansal içgüdülerin organize ettiği bir toplumsal bilincin fışkırdığını hemen fark edebilirdiniz. Göksel bunu fark etmiş ve kuralları uyguluyordu: Kimseyle konuşma, soru sorma, isteme, kendine yet, aldanma, inanma.
...ağrıdan əzab çəkən bir adam kimi ağrıyan yerini qoparıb atmaq istəyir, lakin özünə gəldikdə ağrılı yerin öz bədəni olduğunu hiss edirdi. Ağrılı yerə yalnız dözməyə çalışmaq lazım idi...
Hiss edirdi ki, bəzən əşyaların yorğun gözlər qarşısında ikiləşməsi kimi onun ruhunda da hər şey ikiləşməyə başlayır. O bəzən nədən qorxduğunu və nəyi arzuladığını özü də bilmirdi. O bilmirdi ki, baş vermiş, yaxud baş verəcək hadisələrdən qorxurdumu, yoxsa bunu arzulayırdımı?!