Erkan GÜL
@Erkan3434
İstanbul
31 Ekim
111 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Bir zamanlar Hz. Hamza'nın gece ve yıldızlar eşliğinde hakikat yolculuğunun zemini olan çöl ufkunu, plazalar ve yüksek oteller kaplıyor. Londra'daki Big Ben'den esinlenerek yapılan dünyadaki ikinci yüksek bina olan Mekke Saat Kulesi, imha edilen Osmanlı kalesinin ve camiden yüksek ev inşa etmeyen bir mimari edebin yıkıntıları üzerinde yükseliyor.
Mekke ve Medine’de Peygamberimizle ilgıli olan ne varsa bir buldozerin görüş alanına emanet. Hz. Hatice'nin evi üzerine umumi tuvaletler inşa edilmiş, Hz. Ebu Bekir'in evinin mekânı Hilton otelinin sınırları içinde kalmış. Ama haklarını yemeyelim, Mescidi Haram'ın mahremiyeti yerle bir edilirken Starbucks'ta kadın-erkek ayrı hizmet veriliyor.
Öldürmeyi, zevk ve skor olarak oyuncularına geri döndüren şiddet içerikli video oyunlarında bir patlama yaşanıyor. Peki bu, sistemli bir seferberliğin veya bir kötü niyetin tezahürü olabilir mi? Nefesinizi tutun.
Birinci ve ikinci cihan harplerinde ABD ordusunda ateş hattında yer alan askerlerin ancak yüzde 15 ila 20'sinin silahlarını ateşlediği, Marshall istatistiği ile
kayıtlara geçmiş. Bu fire, savaş mekanizması için büyük bir kayıp. Insan büyük savaşların ortasında dahi insanı öldürmekten imtina ediyor. Sonra ABD'de gizli bir el önce televizyon, sonra bilgisayar ekranlarında
insan öldürmeyi yaygınlaştırıyor; bir tür Pavlovcu koşulanmayla, öldüren kişinin bir suçluluk değil bir zafer hissiyle tanışmasını sağlıyor. Öldürme eylemi suçluluk hissinden arındırılıyor. Toplum başkasının acı ve ıstırabına duyarsızlaştırılıyor. Sonuç: ABD ordusu Kore'de karavana atış oranlarını çok düşürüyor, Vietnam savaşında ise karavana atış neredeyse yüzde 3'lere iniyor. Amerikan askeri, şiddet içerikli film ve oyunlarla gözünü kırpmadan öldürmeyi öğreniyor. Bugün ekran şiddetiyle sokaktaki şiddeti ilişkilendiren 1.000'in üzerinde bilimsel çalışma var.
İnternet birçok alanda, sadece istediğimizi almamıza imkân tanıyor. Dinlemek istediğimiz şarkı, okumak istediğimiz haber, aradığımız özel bilgi, hepsi bizim sınırlandırdığımız çerçeve içinde bize sunuluyor. İlgi alanlarımıza ait abonelikler yaparak, tamamen kişiselleştirilmiş ve sevdiğimiz bir yaşam alanı oluşturabiliyoruz kendimize. Kulağa hoş geliyor olsa da bu durumun ister istemez yarattığı bazı sonuçlar var. Öncelikli olarak, insanların sadece kendilerine cazip gelen haberleri, bilgileri okuması, eğlenceye bu şekilde ulaşması yahut sadece kendilerine cazip gelen kişilerle iletişime geçmesi, toplum bilincinden uzaklaşılmasına ve kendilik ihtiyaçlarının sınırlandırılmasına neden olur. Bir diğer deyişle, kişi kendi ihtiyaçları dışında var olan her şeye karşı yabancılaşır ve toplumsal bilincini yitirir. Bireysel olan toplumsal olana bir kez daha üstün gelir. Oysa işbirliği ve yardımlaşma, insanın bilişsel evriminin ve hayatta kalmasının temel koşullarındandır. Bizi ötekinin ihtiyacına ya da sesine sağır eden bir teknoloji, bugün değil ama belki gelecekte, toplumsal yaşantımızı ve bu dünyadaki varlığımızı telafisi mümkün olmayan bir yıkıma uğratabilir.
Reklam