Esin Surdan
@EsinSurdan
Şu anda okuduğu kitap
İçinde Kimsenin Yaşamadığı Bir Ev: YuvaEdebiyat & Roman
Judith Hermann – Yuva | Kendimce İnceleme
Bu yazıda Yuva’yı kendimce ele alıyorum.
“Kendimce” diyorum çünkü edebi jürilik yapmayacağım. Ödüllü, saygın, Alman edebiyatı…
Tamam, sensin ama ben sevmedim.
Elimde şarap kadehiyle “insanın kendini ve yuvasını arayışının metaforu” falan demek isterdim ama bu bana samimi gelmiyor. Kitap benim için dümdüz sıkıcıydı. 150 sayfayı ara tatilde, çalışmadığım koskoca altı günde bitirdim. Bu bile yeterince şey söylüyor.
Neden sıkıcıydı?
Çünkü merak yok, gerilim yok, duygusal temas yok.
Ne "sonu nereye varacak" hissi var ne de “bu karakter benim içimi okuyor” anı. Üç saatlik, başı sonu belirsiz sanat filmleri gibi bittiğinde sende hiçbir şey bırakmıyor.
Kitabın adı Yuva. Ben de ister istemez bir sıcaklık, bir aidiyet, bir “ev” hissi bekledim. Ama yok. Anlatıcıyı tanımıyoruz, adını bile bilmiyoruz ve bunu hiç umursamıyoruz. Geçmişe dönüyor, ilişkiler yaşıyor, ayrılıyor… ama duygular hep mesafeli. Eğer yazarın amacı bilinçli bir ruhsuzluksa, o zaman bu kitabın adı neden Yuva?
Oysa ben ev ve ev hissi olan kitapları çok severim. Tepedeki Ev, Eylül Evi, Tavuk Bacaklı Ev… Bu kitapta ise ne ev var ne de “birlikte olma” duygusu. Sadece gri bir atmosfer.
Dil meselesi
Dil de beni ayrıca yordu. Diyaloglarda tırnak işareti yok, her şey virgülle akıyor.
Üstelik sürekli geniş zaman: yürüyorum, düşünüyorum, oturuyorum…
Metin hem biçim hem ton olarak ağırlaşıyor ve okurla arasına mesafe koyuyor.
Konusu
Aslında uzun uzun anlatılacak bir olay yok. Bu da kitabın meselesi zaten.
Anlatıcı geçmişte bir sihirbazla yaşadığı kısa bir deneyimi, bugünkü yalnızlığını, dağılmış ilişkileri ve belirsiz anıları arasında gidip gelerek anlatıyor. Kim kimdir, neden oradadır, ne hissedilmiştir çoğu şey muğlak. Abisinin barında çalışıyor, komşusu Mimi ile
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Fantastik alanında türk yazar
Güneş ve Ay bana Türk yazarların da fantastik yazabileceğini ve bu tabuların kırılması gerektiğini öğretti. Okuması zevkliydi, fantastikte bir Türk yazarsa soyut cümleler yığını ve kahve dumanı edebiyatı görmekten korkmuştum ama bu kitapta asla korktuğum başıma gelmedi. Akıcı bir dili vardı. Günahıyla sevabıyla fantastik alanında bizden isimler görmek bana gurur verdi umarım daha fazla görürüz, yazara başarılar diliyor ve bu cesur hamlesi için kutluyorum.
Puan vermedi
Kitap, Japon toplumunun zorluklarıyla başa çıkmaya çalışan genç bir kızın hikayesini anlatır. Dazai romanı yazarken kendi deneyimlerinden yola çıkmış.
Edebi açıdan "Öğrenci Kız"ı değerlendirdiğimizde, Dazai'nin yazım tarzının derin ve içsel olduğunu söyleyebilirim. Roman, ana karakterin iç dünyasını detaylı bir şekilde keşfederken, okuyucuya derin duygusal bir deneyim sunuyor. Dazai'nin betimlemeleri ve duygusal analizleri oldukça etkileyici,
okuyucuyu karakterin içine çekmeyi başarıyor.
Ancak, eleştiri yapacak olursam, "Öğrenci Kız"ın bazı yönlerinin zayıf olduğunu belirtebilirim. Öncelikle, romanın bazı bölümleri tekrarlayıcı ve ağır ilerliyor. Yazar, karakterin iç dünyasını derinlemesine keşfetme konusunda bazen aşırı ayrıntılara odaklanıyor ve bu da hikayenin genel akışını yavaşlatıyor.
Ancak, "Öğrenci Kız"ın güçlü yanları da mevcut. Dazai, toplumun bireyler üzerinde nasıl etki yarattığını ve ruhsal zorlukların nasıl bir etkiye sahip olduğunu derinlemesine inceliyor. Kitap, toplumsal konuları ele alırken aynı zamanda bireysel bir hikaye sunuyor.
Sonuç olarak, "Öğrenci Kız" edebi açıdan bazı zayıf yönler taşısa da, Osamu Dazai'nin içsel analiz yeteneği ve toplumsal temaları ele alma becerisiyle dikkat çeken bir eser. Roman, birçok okuyucuya derin duygusal bir deneyim sunabilir, ancak bazıları için tekrarlayıcı ve yavaş ilerleyebilir.
Eğer Japon edebiyatına ilgi duyuyor, içsel keşifler ve toplumsal temaları içeren eserleri seviyorsanız, kitabı deneyebilirsiniz. Ancak, tekrarlayıcı ve yavaş ilerleyen bölümlerden hoşlanmama ihtimaline de dikkat etmek önemli.
