Esma
@Esmaa_aa
Başarılı olmanın harika olmak olmadığını o gün anladım; yaptın işten keyif almak, aşkla bir işi yapmak, zaten başarılı olmanın en önemli adımıydı.
Çocuklarımız gelişim evrelerinde utanç duygusu yaşayacaklar; bize düşen, tutum ve davranışlarımızla onları sevdiğimizi belirtmek ve onların içlerinde yaşadıkları utanç duygusunun üstüne gitmemek olsa gerek.
Öğrencilerin yaptığı olumsuz davranışlar karşısında onlarla yapacağımız konuşmalarda, davranışı dile getirmeli ve bu konuşmayı öğrencilerin kişiliğinden ayırdığımızı mutlaka belli etmeliyiz. Biz eğitimcilerin öğrencilerin yaşayacakları bu zorlu duygu ile baş etmesini sağlamamızın yolu şefkatli yaklaşmamızdan geçiyor. Dış uyarandan gelen utancın davranışı değiştirdiğine tanıklık etmedim. Öğrenciler zaten okul yaşantısının getirisi , aslında götürüsü, olan süreçte sıklıkla başarısızlık yaşarlar ve bu durumlarda kendilerini yetersiz görmelerinden dolayı utanırlar , yaşadıkları bu utanç sonrasında görünmez olmaya çalışırlar.
Kaufman, "kişinin yaptıkları ile ilişkilendirmek yerine varoluşi ile ilişkilendirerek başka bir duygunun utanç gibi ruhu içten ve derinden yaralayamayacağını"savunur. Bebeklik dönemlerinden sonra, çocuklara verilen sözlü ve sözsüz uyaranlarla utanç duygusu oluşmaya başlar. Sürekli eleştirilen, aşağılanan, yaptıkları onaylanmayan çocukların utanç duygusu, eleştiri oranında beslenmiş olur. Ne yazık ki bu şekilde büyüyen çocuklar, gençlik yıllarında kendine değersiz etme duygusu ile beraber yaşar. Tüm çocuklar , çocuklukta utanır ve utandırılır diyebiliriz ama burada ailenin tutumu çok önemlidir . Kimi ailelerin eleştirel dilleri oldukça serttir. Kimi aileler ise çocuklarına karşı özenli bir tavır sergilediklerini düşünürken de kendi çocuklarını utanç duygusu ile baş başa bırakabilir.
Bir çocuk kendi sorumluluklarını ancak bir yetişkin yardımıyla yapıyorsa biz onu geliştirmiş değil, eksiltmiş olacağız.