Tanrı ve ölüm korkusu olan, insana merhamet etmeyi bilenler de vardı, hatırlamaya bile değmeyecek, köpek gibi olanlar da. Fakat en kötüleri, çamurun içinden çıkmasına rağmen prens olmuş gibi davranan, toprak köleleri arasında yükselip amir olanlardı.
"Portuga!"
"Hı..."
"Ben senin yanından bir daha hiç ayrılmak istemiyorum biliyor musun?"
"Niye?"
"Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin. Senin yanındayken kimse bana zarar vermiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor."
Çiçek toplayacağım; çiçeklerden çelenk yapacağım ve onları sımsıkı tutacağım ve hediye edeceğim- ah! Kime? Varlığımın akışını durduran bir şey var; derin bir nehir engel olan şeye baskı yapıyor, seğiriyor, kuvvetle çekiyor; tam ortada bir düğüm direniyor.