Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 24 dk.
Sayfa Sayısı:
261
Basım Tarihi:
Ağustos 2020
İlk Yayın Tarihi:
1931
Yayınevi:
Kırmızı Kedi Yayınevi
Orijinal Adı:
The Waves
ISBN:
9786052986776
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
22 diğer baskı · Tümünü Göster
Dalgalar
2.797 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Şubat 2019 · 256 s.
Dalgalar
259 okunmaİletişim Yayınları · Nisan 2016 · 264 s.
Dalgalar
248 okunmaKırmızı Kedi Yayınları · Mayıs 2016 · 254 s.
Dalgalar
248 okunmaİndigo Kitap · 9 Eylül 2019 · 312 s.
Dalgalar
93 okunmaKırmızı Kedi Yayınevi · Ağustos 2020 · 261 s.
Dalgalar
76 okunmaSia Kitap · Mart 2020 · 264 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Dalgalar Kitap YorumuEdebiyat
“Düşünceler binlerce kez kırılır ama sadece bir defa küre halinde bütünleşirler.”
Tek kişilik bir tiyatro oyunu düşünün. Oyunun yazarı, seyirciye hikayenin gidişatını anlatmak için normalden fazla bir çaba göstermek zorunda - bu tartışmaya açık bir mesele olabilir belki - ama eğer seyirci birden fazla karakter ve farklı tiyatro dekorları arasında olsaydı oyunu daha kolaylıkla kavrayabilirdi. Muhtemelen o durumda da karakterlerin iç seslerine ulaşmamız daha zor olurdu. Ben Virginia Woolf’un Dalgalar isimli eserini okurken her karakterin sırayla söze girdiği bir altı kişilik tiyatro hayal ettim. Bu altı kişilik tiyatroda karakterler birbirleriyle konuşmuyor, birbirlerine dokunmuyor, direkt iletişimden kaçınıyor; kendi sıraları geldiğinde söze giriyorlar, kendi üstlerindeki ışık yanıyor, repliklerini söylüyorlar ve işleri bitince tekrar kendi sıralarının gelmesini bekliyorlar. Bana göre Dalgalar tam da bu duruma uyabilecek bir eserdi. Deneysel bir eser olduğu kesin, kitabı okumaya alışması da kolay değil.
Karakterler, herkesin hayatındaki kişilerin karaktere dönüştürülmüş hali gibi. Normalde edebi eserlerde çok uç olmasa da bir anormallikten bahsedilir: çözümlenemeyen bir cinayet, olumsuz ve her gün karşılaşılmayan bir durum, özel bir karakter… Bu kitapta bu tarz bir durumla karşılaşmayacaksınız; ne insanoğlunun yaşamında çekirdek anı olarak kabul edilebilecel anlar, ne karakteriyle ve şair kişiliğiyle çevresindekileri etkileyen karakterler. Kısacası bu kitapta çoğu şey olağan. Altı ana karakterimizin hayatında olan olayları okuyoruz, ama hiçbiri bizi şaşırtmıyor, gayet olağan geliyor. Çocuk sahibi olmak, evlenmek, okulu bitirmek, bir restoranda yemek yemek, bir buluşmaya gitmek… Olaylar okurun ilgisini çekmek için değil de çevremizdeki ve içimizdeki sesleri bir
Kitabı okumak isteyenler için ilk tavsiyem, kesinlikle cümlelerin anlamına takılmamalısınız. Kendinizi kitabın akışına bırakmalısınız. Çünkü kitaptaki cümlelerin neredeyse tamamı üstü kapalı cümleler; yani herkesçe tamamen farklı yorumlanabilecek , farklı anlamlar yüklenebilecek, farklı anlamlar aranabilecek bir kitap. Dolayısıyla Tek bir anlam aramak sizi yoracaktır. 6 kişiden oluşan bir arkadaş grubunun iç sesinin ele alındığı, " iç monolog bilinç akışı" tekniğiyle yazılmış, okuması zor, çok farklı bir kitap. Okurken anlamadığımı sandığım yerlerin, aslında ben farketmeden bilinçaltımda çok büyük etkiler uyandırdığını sonradan
farkederek ilerledim. Yarattığı sorgulayıcı ve düşündürücü etkilerinden dolayı melankolik bir kitap olduğunu da eklemek istiyorum.
"ama bana göre iyi bir cümle bağımsız bir varoluşa sahiptir. Yine de iyi bir cümlelerin yalnızlıkla kurulabileceğine inanıyorum."
Virginia Woolf 'Dalgalar' romanında, olayların peşinden sürüklenmektense, bilincin dalgalanan hareketini izlemeyi göstermeyi tercih etmiş. Dalgalar eseri oldukça derin ve anlatımı zor bir eser. Değinilen konu 'benlik' olduğu için de oldukça ön görülebilir bir durumdu. Woolf bu sefer kalemiyle beni 'Dalgalar'ına çekebildi. Süreçten ve kurgudan oldukça memnun ayrıldım bu sefer. Kitap analizine geçersek; oluşturduğu bu altı karakter -Bernard, Neville, Louis, Jinny, Susan ve Rhoda- ayrı ayrı kişilikler olarak değil, tek bir benliğin altı sesi gibi kurguluyor.
Her biri bizdeki farklı parçaya dokunuyor: anlatan, hisseden, yabancı kalan, bedeniyle var olan, doğaya sığınan ve çözülmeye çalışan parçamıza. Romanın sessiz merkezi Percival' ı ise, neredeyse konuşmadan bile bütün karakterlerin içindeki boşluğu açığa çıkaran bir yokluk odağı haline getirmiş. Bir bakıma anlatımı da kolaylaştırmış gibi düşünebiliriz.
Eserdeki zaman algısı ise normalden farklı ele alınmış; saatle değil, ışıkla ve dalgalarla ölçülür. Günün doğuşu çocukluğa, öğle olgunluğa, akşam yaşlılığa karşılık gelir. Aralara serpiştirilen deniz ve doğa metinleri romanın asıl anlatıcısı niteliği taşıdığını bittikten sonra fark edebiliyoruz.
Bitimi demişken bize şu soruyu da sordurtmayı ihmal etmiyor; "Ben dediğimiz o şey, gerçekten tek parça mı; yoksa birbirine değen kırık parçaların birleşimi mi?"
140. sayfada bıktırdı beni artık. dayanamadım. deneysel bir roman dediklerinde bu kadar da deneysel olacağını hiç beklemiyordum. çok güzel cümleleri var ama insan bi yerde bıkıyor. karakterler açık açık depresyondayım demek yerine olmayan senaryolar üretiyor??? çok hevesle başlamıştım konuşmalarının şiir gibi oluşu çok güzeldi ama yani bitmek bilmiyor. sabredebilen için bence çok güzel kitap.
Dalgalar, belirli bir olay örgüsü olmayan bir kitaptır. Güneşin doğuşundan batışına kadar geçen sürede altı karakterin doğumu ve ölümü ele alınır. Bu süre zarfında gün içerindeki belirli vakitler insanların yaşamları ile ilişkilendirilir. Sabah insanın çocukluk ve gençlik çağı, öğle yetişkinlik dönemi ve son olarak da akşam insanın yaşlanışı ve ölüm. Belirli bir olayın olmaması anlatımı zorlaştırabilir. Bu yüzden kitabı sakin bir kafayla ve içerisinde bir hareket aramadan bir şiir niteliğinde okumalısınız. Karakterlerin birbirine olan uyumu tıpkı dalgalar gibi güneşin doğuşu ve batışı gibi dairesel bir anlatımla okuyucuya sunulur. Ortada bir ahenk vardır. İnsanlar ölür, insanlar doğar. Bu hayatın getirdiği bir gerçektir. Yazar bu gerçeği bir güne doldurarak anlatır. Her bir karakter dalga misali gelip geçicidir.
Kitabı okurken en baştan itibaren notlar alarak ilerlemeniz oldukça önemli. Anlatımı ve anlaşılışı zor olan bir kitap olduğu için ve olaylar yerine kitapta durumlar hakim olduğu için kitapta yer alan insanlar ve bu insanların düşüncelerini takip etmek oldukça zor. Karakter analizi yaparak gidilmesi gerekiyor bana göre. Daha sonra konuşmalar ve düşünceler okura aktarıldıkça hangi karakter nasıl düşünür ve ne der diye düşünmeden karakter ve yazılanlar arasında bağlantı kurabilmek için oldukça önemli.
Ayrıca bir Virginia Woolf kitabı okumak istiyorsanız bu kitaptan başlamamanızı öneririm. Elinize almanız ile bırakmanız bir olabilir. Bunun yerine diline yavaş yavaş alışmak adına daha anlaşılır kitaplarından birini seçmeniz daha iyi olabilir. Bir yazarın kitaplarının okunmasını bir dil öğrenmendeki seviyeler gibi düşünürüm. Üst seviyelere çıktıkça anlaşılması zordur ve bizi oldukça zorlar. Ama önceki sevilerdeki birikimlerimizle kendimizi de
Dalgalar
Harika bir kitap. Bilinç akışı tekniğiyle yazılmış olması bu öncü eseri bu türden okumaları sevmeyenler için zorlaştırabilir. Kitabın sonuna şu notu düşmüşüm: Bu eserle ilgili Jeanette Winterson'un "Sanat Başkaldırır"ındaki değerlendirmesi okunmalı.
Yazar dünyada yazılacak başka hiç kelime bırakmamış...edebiyatı dibine kadar parçalamış...kelimeleri dans ettirmiş... hayranlık ve sonsuz saygılar...
Dalgalar Alıntı SeslendirmesiAlıntı
Dalgalar metninden seslendirdiğim bir pasajı bağlantıya tıklayarak dinleyebilir, dilerseniz abone olarak, beğenerek ve yorum yaparak destek olabilirsiniz.
youtube.com/watch?v=ja-cKP-...
Bir Kitap Sohbeti - 7
Lale ile birlikte okuduğumuz 
Virginia Woolf 'un 
Dalgalar kitabı hakkındaki sohbeti siz değerli okurların ilgisine sunuyoruz.
Galeyan : Kitabı zihnimde belirli bir zemine oturtamadığımdan nereden başlayacağımı bilemedim tam :) Kitaptaki karakterler sizce birbirine bağlı mi yoksa yan yanalıktan mi ibaret bir ilişkileri vardı?
Lale : Bence karakterler ne tam olarak birbirine bağlı ne klâsik anlamda bağımsız. Bir bütünün bir kaç farklı hâlleri gibiler. Olay akıyor ama ne oluyor tam bilemiyoruz.
Galeyan : Sanki yazar da bunu istemiş gibiydi, ve bu bilinmezliğe karşı gelerek kitaba girmeye çalışmak yorucu oldu biraz benim açımdan. Yazara rağmen kitabı okuduk gibi oldu.
Lale : Bu konuda size katılıyorum :) Benim de içine çok zor girdiğim bir kitaptı. Kesinlikle bilinçli yapılmış bilerek bağımsız, dağınık ve zor bırakmış gibi. Arka arkaya belli bir sayfa okununca ağır bir kitap. Ama çözüm yine Virginia Woolf 'un kendisinde; “zihni serbest bırak” der sevgili Woolf.
Galeyan : 'Zihni serbest bırakmak' bu olağan bir şey midir ki? Herhangi bir kitabı koşulsuz karşılamak?
Lale : Evet her kitap için olmasa da bazı kitaplar için gereklidir. Dalgalar da öyle bir kitap. Anlayacağım, çözeceğim bir yapı kurmak istiyorum düşüncesine direnen bir kitap. Yani yazar yapı kurmamız yerine zihni serbest bırakmamızı istiyor.
Galeyan : Bu kitap özelinde haklısınız yazar bunu istiyor ancak, koşulsuz bir karşılama kitabın bizi savurmasına da yol açabilir.
Lale : Bence yazar bilerek bunu yapıyor. Bizim ile oynuyor. Güvenli alanımızdan çıkarıyor. Kitap ilk başlarda bizimle temas kurmuyor ama tamamen de bırakmıyor. Dağıttım seni diyor sanki :)
Galeyan : Sabaha kadar kitabın cümle cümle içinden geçeceğim şimdi. :)
Lale : :)) Ama öyle değil mi?
Galeyan : Ben somuttan soyuta veyahut soyuttanDuygu ve Düşünce
Lale ile birlikte okuduğumuz Virginia Woolf 'un Dalgalar kitabı hakkındaki sohbeti siz değerli okurların ilgisine sunuyoruz.
Galeyan : Kitabı zihnimde belirli bir zemine oturtamadığımdan nereden başlayacağımı bilemedim tam :) Kitaptaki karakterler sizce birbirine bağlı mi yoksa yan yanalıktan mi ibaret bir ilişkileri vardı?
Lale : Bence karakterler ne tam olarak birbirine bağlı ne klâsik anlamda bağımsız. Bir bütünün bir kaç farklı hâlleri gibiler. Olay akıyor ama ne oluyor tam bilemiyoruz.
Galeyan : Sanki yazar da bunu istemiş gibiydi, ve bu bilinmezliğe karşı gelerek kitaba girmeye çalışmak yorucu oldu biraz benim açımdan. Yazara rağmen kitabı okuduk gibi oldu.
Lale : Bu konuda size katılıyorum :) Benim de içine çok zor girdiğim bir kitaptı. Kesinlikle bilinçli yapılmış bilerek bağımsız, dağınık ve zor bırakmış gibi. Arka arkaya belli bir sayfa okununca ağır bir kitap. Ama çözüm yine Virginia Woolf 'un kendisinde; “zihni serbest bırak” der sevgili Woolf.
Galeyan : 'Zihni serbest bırakmak' bu olağan bir şey midir ki? Herhangi bir kitabı koşulsuz karşılamak?
Lale : Evet her kitap için olmasa da bazı kitaplar için gereklidir. Dalgalar da öyle bir kitap. Anlayacağım, çözeceğim bir yapı kurmak istiyorum düşüncesine direnen bir kitap. Yani yazar yapı kurmamız yerine zihni serbest bırakmamızı istiyor.
Galeyan : Bu kitap özelinde haklısınız yazar bunu istiyor ancak, koşulsuz bir karşılama kitabın bizi savurmasına da yol açabilir.
Lale : Bence yazar bilerek bunu yapıyor. Bizim ile oynuyor. Güvenli alanımızdan çıkarıyor. Kitap ilk başlarda bizimle temas kurmuyor ama tamamen de bırakmıyor. Dağıttım seni diyor sanki :)
Galeyan : Sabaha kadar kitabın cümle cümle içinden geçeceğim şimdi. :)
Lale : :)) Ama öyle değil mi?
Galeyan : Ben somuttan soyuta veyahut soyuttan
3/10
Yazarın şiirsel ve güçlü bir kalemi olduğu kuşkusuz, edebiyat dünyası için önemli ve deneysel bir eser olduğunu da biliyorum. Ama sanırım Virginia Woolf okumaya başlamak için seçilebilecek en yanlış kitabı seçmişim.
Kitap bilinç akışı tekniğiyle yazılmış, karakterlerin iç monologları üzerine kurulu; ama buna rağmen çoğu noktada ne düşündüklerini, ne hissettiklerini bir türlü kavrayamadım. Adapte olması ve anlaması o kadar zor bir kitap ki... Belki de yazarın bu tarzı bana hiç hitap etmedi.
Açıkçası okuduğum en sıkıcı kitaptı diyebilirim. Devam etmeye çalışmak artık bir yerden sonra eziyet gibi gelmeye başladı. Normalde kitapları yarım bırakmak pek adetim değildir ama bu sefer devam edemeyeceğim, burada bırakıyorum. Kimseye de tavsiye etmiyorum, çünkü benim için gerçekten vakit kaybı oldu.
Yazar Hakkında
Virginia WoolfYazar · 55 kitap
Virginia Woolf, İngiliz feminist, yazar, romancı ve eleştirmendir.
1882'de Londra'da dünyaya gelen Virginia Woolf, Victoria devri'nin tanınmış yazarlarından Sir Leslie Stephen'ın kızıydı. Annesi ve babası daha önce başkalarıyla evlenmişler, dul kaldıktan sonra ise bir araya gelmişlerdi. Her ikisinin de ilk eşlerinden çocukları vardı. Sir Leslie Stephen'ın ilk eşi, ünlü romancı William Makepeace Thackeray'nın kızıydı. Thackeray'nın eşi akıl hastası olduğundan, Leslie Stephen'ın bu kadından olan kızı Laura, anneannesine çekmiş, yirmi yaşında bir akıl hastahanesine kapatılmıştı. Virginia'nın annesi Julia Duckworth ile Leslie Stephen'ın beş çocukları oldu. Yaş sırasıyla Vanessa, Julian, Thoby, Virginia ve Adrian. Virginia on üç yaşındayken annesi ansızın ölmüştür. Woolf, o yıllarda kadınların ikinci planda kalması nedeni ile okula gönderilememiş fakat babası yardımı ile kendini geliştirmiştir.
Kızkardeşi Vanessa Bell daha küçük bir yaşta iken bir ressam olmaya, Virginia Woolf ise bir yazar olmaya karar verir. Kendisini babasının kütüphanesinde geliştiren Virginia Woolf, 1895'de bir gazetede kısa hikâyelerini yayınlatır.
Özellikle, Viktorya tarzı yaşamaya karşı olan Virginia Woolf, yazılarında da bundan bahseder.
Bloomsbury Grubu
1904'te babasının ölümünden sonra kardeşleriyle Bloomsbury'ye taşınması ise hayatında ciddi bir dönüm noktası olmuştur. Bloomsbury grubu içinde birçok ünlü edebiyatçıyı barındıran ve cinsel konulardaki özgürlükçü tavırlarıyla tanınan bir grup entelektüelden oluşuyordu. Grupta bulunan birçok kişi eşcinsel ya da biseksüeldi. İnsanlar onları etik bir grup olarak görüyorlardı. Grupta John Maynard Keynes, E. M. Forster, Roger Fry, Duncan Grant ve Lytton Strachey gibi ünlü kişiler vardı. Woolf, 1909'da bir süreliğine Lytton Strachey ile nişanlanmıştır.
Evliliği
Virginia Woolf 1912 yılında Leonard Woolf ile evlenmiştir. Evlilikleri cinsel açıdan yeterli olmasa da, Virginia Woolf için çok önemli olmuştur. Leonard Woolf eşi için bir basımevi kurmuştu ve bu da Virginia Woolf'un yazdığı kitapları yayımlatması için bir fırsat olmuştu.
Ölümü
Perde Arası romanını yazdığı sıralarda artık kendini yeterince yetenekli hissetmiyor, yeteneğini kaybettiğini düşünüyordu. Her gün savaş korkusu ve yeteneğini kaybetmenin vermiş olduğu stres, dehşet ve korku sonucu ruhsal bunalıma girmiş, 28 Mart 1941'de içinde bulunduğu duruma daha fazla dayanamayıp evlerinin yakınlarında bulunan Ouse nehrine ceplerine taşlar doldurarak atlayıp intihar etmiştir. Virginia Woolf, geride iki intihar mektubu bırakmıştır. Birisi kardeşi Vanessa Bell'e diğeri ise kocası Leonard Woolf'a.
"Sevgilim, yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum. O korkunç yeniden yaşayamayacağımı hissediyorum. Ve ben bu kez iyileşemeyeceğim. Sesler duymaya başladım. Odaklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık beni bulmadan önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemezdim. Artık savaşacak gücüm kalmadı. Hayatını mahvettiğimin farkındayım ve ben olmazsam, rahatça çalışabileceğini de biliyorum. Bunu sen de göreceksin. Görüyorsun ya, bunu düzgün yazmayı bile beceremiyorum. Söylemek istediğim şey şu ki, yaşadığım tüm mutluluğu sana borçluyum. Bana karşı daima sabırlı ve çok iyiydin. Demek istediğim, bunları herkes biliyor. Eğer biri beni kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Artık benim için her şey bitti. Sadece sana bir iyilik yapabilirim. Hayatını daha fazla mahvedemem. Bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemiyorum."
