Yazar:
Virginia Woolf
Çevirmen:
İlknur Özdemir
Tahmini Okuma Süresi:
7 sa. 29 dk.
Sayfa Sayısı:
264
Basım Tarihi:
Mart 2020
İlk Yayın Tarihi:
1931
Yayınevi:
Sia Kitap
Orijinal Adı:
The Waves
ISBN:
9786050602289
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Diğer Baskılar
22 diğer baskı · Tümünü Göster
Dalgalar
2.797 okunmaTürkiye İş Bankası Kültür Yayınları · Şubat 2019 · 256 s.
Dalgalar
259 okunmaİletişim Yayınları · Nisan 2016 · 264 s.
Dalgalar
248 okunmaKırmızı Kedi Yayınları · Mayıs 2016 · 254 s.
Dalgalar
248 okunmaİndigo Kitap · 9 Eylül 2019 · 312 s.
Dalgalar
93 okunmaKırmızı Kedi Yayınevi · Ağustos 2020 · 261 s.
Dalgalar
76 okunmaSia Kitap · Mart 2020 · 264 s.
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Okumadan Hissedemezsiniz!1000Kitap
Dalgalar Ve 'dalgalar '
Woolf’un dünyasına ‘Dalgalar’ ile adım atışım her ne kadar ilk 100 sayfada ‘doğru kitapla başlamadım’ dedirtse de, eserin yapraklarını her çevirişimde bir başka Woolf’la tanıştığım gibi bir başka ‘ben’le de tanıştım. Dalgalar içimdeki ‘dalgaları’ görmemi sağladı, duymamı sağladı, hissetmemi ve anlamamı sağladı. Ve ben YANILDIM. Büyük yanıldım. 20. yüzyılın en önemli modernist yazarlarından biri olarak kabul gören Woolf’u okumak başka anlamak bambaşka bir durum itiraf etmeliyim.
Dalgalar, yazarın pek meşhur ‘bilinçakışı’ tekniği ile kaleme alınmış eserlerinden biri. Eser karakterlerin, her bölümde içinde bulundukları an hakkında yaşanılmış ve hissedilmiş gerçekleri, soyut evrenlerinde kendi iç sesleriyle anlattıkları metinler şeklinde ilerliyor. Bir günün dönencesi ile başlayan eser gün sonuna kadar ilerlerken insan ömrü günlere çalan dalgaları simgeliyor.
“ Güneş henüz doğmamıştı .” 5 s.
…
“ Artık güneş batmıştı .” 206 s.
Woolf, günün dalgalara vuran yansımaları ile insanın yaşam evrelerini (çocukluk, gençlik, yaşlılık) dalgaların ritmi ile özdeşleştiriyor. Okuyucusuna, yaşamın tek düze gidişatını bu döngü içerisinde tüm detaylara yer vererek somut evrenin soyut kapılarını aralıyor. Soyut kapılar detayları güzelleştirmekle kalmıyor, detayları çoğaltıyor, detayları anlamlaştırıyor, detayları soyut evrene değerli kılıyor. Bu karmaşık gerçeklik dışarıdaki okuyucunun hangi yılda, hangi şartlarda, hangi bakış açısıyla olursa olsun şimdiki anına farkındalık kazandırıyor. Anlaşılması zor gelse de betimlemeler metnin bütünüyle ele alındığında okurun dünyasında dalgaları harekete geçirdiği açıkça görülüyor.
Ve şöyle diyor yazar;
‘Hayat gelir; hayat gider; biz hayatı biçimlendiririz.’
Ve sonsuz haklılık payını armağan ediyor
"Nasıl da bir çerçöp yığını nasıl da kargaşa.
Şurda bir doğumla , şurda bir ölüm.. dolgunluk ve tatlılık, çaba ve acı...
Sürekli oraya buraya koşuşturan kendim."
Hayat bir ritimden ibaretti değil miydi sence de ?
Bir an dursak dünyanın sonu gelir miydi ? Uyumak,uyanmak sevmek,sevilmek yaşam, ölüm, acı ,sevinç daha birçok sayamadığım birbiriyle ahenkli oluşumlardan oluşmuyor muydu..
Sevmek olmasa, ya da ölüm olmasa bu kainattaki uyum bozulurdu değil mi...
Her şeyin bir sebebin doğrultusunda olduğuna inananlardanım. Toprak, ağaç rüzgar insan...
Anlamı bulmak için varız belki de...
Belki de çok önemsiyoruz "insanı"
Uyumun olduğu tezattıkların birbiriyle çeliştiği, birbiriyle çeşitlendiği büyük bir fanusun içindeyiz sanki.
İç döküşlerim bitti hemen konuya giriyorum :)
Bütün tarzların dışında yazılmış bir roman. Liriksel bir yapıya sahip. Altı arkadaşın; Suzan, Neville, Bertrand, Rhoda , Louis ve Jiny .. Çocukluktan orta yaşa dek yaşamlarının ve dünyayı algılayışlarını, kim olduklarını keşfetmelerinin kağıda dökülmüş hâli.Yaşamdan İstek ve arzuları birbirinden farklı..Olay örgüsü olmayan ve ritim dediğimiz düzenin içinde sizi alıp götürüyor , dalgalara, ahenge ..
Woolf Özgün bir kadın da her zaman. Feminen yanından hiç bahsetmiyorum zaten.
Siz de hep aynı türleri okumaktan sıkıldınız bence de. Yaşamı sorgulamaya hazır mısınız !
Herkese hitap etmez Virginia Woolf. En önemsiz gördüğümüz şeyleri, gün boyu sürekli karşımıza çıkan çoğumuza göre "sıradan" olan eşyaları bile, sanat yapıp bize geri sunabilen bir kadın. İşte bu yüzden herkese hitap etmez. Bilinç akışını romanlarında çok iyi yansıtan, konudan konuya geçip bunu sanat yapabilen bir kadın. Bu yüzden herkese hitap etmez. İşte bu yüzden kimseye öneremem onu. Çünkü önerdiğim kitaplarının alınıp; yarım bırakılıp, bir kenara atılmasını istemem. Yazık olur o paha biçilemez romanlarına. Kitap okumaya başladığımdan beri, ki bu aynı zamanda kendimi tanımaya başladığım andı, Virginia Woolf'u favorim olarak belirledim ve bu hiç değişmedi. Size kitaplarını önermeyeceğim. Çünkü bir kenara atılmasını istemiyorum. Ama henüz vermemişseniz, yazdıklarımı göz önünde bulundurarak, bir şans vermenizi isterim.
Beni daha çok yoran başka bir kitap olmadı.
Düz yazıda kullanılan şiirsel anlatımın, aşırı benzetme ve betimlemelerin, hikayedeki belirsizliklerin...belki de benim göremediğim güzel bir yanı vardır...
Okurken ruhumun daralmasını , kelimelerin devrilerek ve zoraki bir araya gelişlerine bağlıyorum.. Aktarılmak istenen duygu ve düşüncelerin yalın ve en dolambaçsız yoldan aktarılması gerektiğini savunanlardanım..
Saygılar.
Kitapta konu bütünlüğü yok ve herhalde bilinç akışı denen şey bu oluyor. Yani çok şey anlatıyor aslında ama kafanızda bir olay canlanmıyor. Laf kalabalığı yapıyor desem emeğe haksızlık olur. Yani aynı söylemleri farklı şekillere sokarak ifade etmiş "bilinç akışı" tekniği ile. Tek beğendiğim kısmı okurken şiir gibi olması onun dışında zaman kaybıdır bence.
..
Çağdaş klasikler serisinden Virginia Woolf kitabıyla geldim bugün. Kitapta, altı kişinin okul, gençlik ve orta yaş dönemlerinde iç dünyalarını ve birbirlerine karşı hissettiklerini, monologlar halinde okuyoruz. Neville diğer arkadaşları gibi okul arkadaşı Percival’e hayrandır. Louis ve Rhoda ise yalnızlık hisseden iki arkadaştır. İkisi de karamsar bir ruh haline sahiptir. Rhoda sızan güneşten bile rahatsız olur. Jinny ise içlerinde en tertipli olandır. Son bölümdeki anlatıcı ise Bernand’dır. Virginia Woolf'un, yaşamının son döneminde yazamamasının sıkıntısını yaşadığı ve bunu Bernard'ın ağzından dile getirmiş olduğu söylenen romandır. Kitap aslında, Percival isimli çocukluk arkadaşlarının ölümüyle şekillenip, ondan sonra hissettikleri duygulara ağırlık verilerek ilerliyor.
•Kitapta her bir karakterin uzun monologlarına yer verilmiş. Aslında romandan daha çok, oyun, şiir tarzı bir kitap gibi.. Diğer eserlerinde olduğu gibi bu kitabında da bilinç akışı tekniği kullanmış ve bu teknik ile romanda işlenen karakterlerin hayatlarından birkaç kesit verilerek, okuyucu bunu sanki kendi zihninden geçiyormuş gibi hissetmesi sağlanmış. Zor bir kitap gibi görünse de betimlemeler insanın zihninde kolayca canlanabiliyor.
•Kitabın, kesinlikle sakin kafayla okunması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum. Başlangıçta kafa karıştırıcı gelse de, sonrasında kendisine bağlamayı başaran bir eser. Farklı anlatım tarzı ve çok farklı bakış açısı ile son zamanlarda okuduğum en ilginç kitaplardan birisiydi.. Mutlaka okuyunuz.. #VirginiaWoolf #dalgalar
#alıntı
Ve benim içimde de dalga yükseliyor. Kabarıyor; sırtı kavisleniyor. Bir kez daha yeni bir arzunun farkında oluyorum, süvarisinin önce mahmuzladığı sonra da gemini çektiği gururlu at gibi bir şey yükseliyor altımda. Sırtına bindiğim
Bir Kitap Sohbeti - 7
Lale ile birlikte okuduğumuz Virginia Woolf 'un 
Dalgalar kitabı hakkındaki sohbeti siz değerli okurların ilgisine sunuyoruz.
Galeyan : Kitabı zihnimde belirli bir zemine oturtamadığımdan nereden başlayacağımı bilemedim tam :) Kitaptaki karakterler sizce birbirine bağlı mi yoksa yan yanalıktan mi ibaret bir ilişkileri vardı?
Lale : Bence karakterler ne tam olarak birbirine bağlı ne klâsik anlamda bağımsız. Bir bütünün bir kaç farklı hâlleri gibiler. Olay akıyor ama ne oluyor tam bilemiyoruz.
Galeyan : Sanki yazar da bunu istemiş gibiydi, ve bu bilinmezliğe karşı gelerek kitaba girmeye çalışmak yorucu oldu biraz benim açımdan. Yazara rağmen kitabı okuduk gibi oldu.
Lale : Bu konuda size katılıyorum :) Benim de içine çok zor girdiğim bir kitaptı. Kesinlikle bilinçli yapılmış bilerek bağımsız, dağınık ve zor bırakmış gibi. Arka arkaya belli bir sayfa okununca ağır bir kitap. Ama çözüm yine Virginia Woolf 'un kendisinde; “zihni serbest bırak” der sevgili Woolf.
Galeyan : 'Zihni serbest bırakmak' bu olağan bir şey midir ki? Herhangi bir kitabı koşulsuz karşılamak?
Lale : Evet her kitap için olmasa da bazı kitaplar için gereklidir. Dalgalar da öyle bir kitap. Anlayacağım, çözeceğim bir yapı kurmak istiyorum düşüncesine direnen bir kitap. Yani yazar yapı kurmamız yerine zihni serbest bırakmamızı istiyor.
Galeyan : Bu kitap özelinde haklısınız yazar bunu istiyor ancak, koşulsuz bir karşılama kitabın bizi savurmasına da yol açabilir.
Lale : Bence yazar bilerek bunu yapıyor. Bizim ile oynuyor. Güvenli alanımızdan çıkarıyor. Kitap ilk başlarda bizimle temas kurmuyor ama tamamen de bırakmıyor. Dağıttım seni diyor sanki :)
Galeyan : Sabaha kadar kitabın cümle cümle içinden geçeceğim şimdi. :)
Lale : :)) Ama öyle değil mi?
Galeyan : Ben somuttan soyuta veyahut soyuttanDuygu ve Düşünce
Lale ile birlikte okuduğumuz Virginia Woolf 'un Dalgalar kitabı hakkındaki sohbeti siz değerli okurların ilgisine sunuyoruz.
Galeyan : Kitabı zihnimde belirli bir zemine oturtamadığımdan nereden başlayacağımı bilemedim tam :) Kitaptaki karakterler sizce birbirine bağlı mi yoksa yan yanalıktan mi ibaret bir ilişkileri vardı?
Lale : Bence karakterler ne tam olarak birbirine bağlı ne klâsik anlamda bağımsız. Bir bütünün bir kaç farklı hâlleri gibiler. Olay akıyor ama ne oluyor tam bilemiyoruz.
Galeyan : Sanki yazar da bunu istemiş gibiydi, ve bu bilinmezliğe karşı gelerek kitaba girmeye çalışmak yorucu oldu biraz benim açımdan. Yazara rağmen kitabı okuduk gibi oldu.
Lale : Bu konuda size katılıyorum :) Benim de içine çok zor girdiğim bir kitaptı. Kesinlikle bilinçli yapılmış bilerek bağımsız, dağınık ve zor bırakmış gibi. Arka arkaya belli bir sayfa okununca ağır bir kitap. Ama çözüm yine Virginia Woolf 'un kendisinde; “zihni serbest bırak” der sevgili Woolf.
Galeyan : 'Zihni serbest bırakmak' bu olağan bir şey midir ki? Herhangi bir kitabı koşulsuz karşılamak?
Lale : Evet her kitap için olmasa da bazı kitaplar için gereklidir. Dalgalar da öyle bir kitap. Anlayacağım, çözeceğim bir yapı kurmak istiyorum düşüncesine direnen bir kitap. Yani yazar yapı kurmamız yerine zihni serbest bırakmamızı istiyor.
Galeyan : Bu kitap özelinde haklısınız yazar bunu istiyor ancak, koşulsuz bir karşılama kitabın bizi savurmasına da yol açabilir.
Lale : Bence yazar bilerek bunu yapıyor. Bizim ile oynuyor. Güvenli alanımızdan çıkarıyor. Kitap ilk başlarda bizimle temas kurmuyor ama tamamen de bırakmıyor. Dağıttım seni diyor sanki :)
Galeyan : Sabaha kadar kitabın cümle cümle içinden geçeceğim şimdi. :)
Lale : :)) Ama öyle değil mi?
Galeyan : Ben somuttan soyuta veyahut soyuttan
3/10
Yazarın şiirsel ve güçlü bir kalemi olduğu kuşkusuz, edebiyat dünyası için önemli ve deneysel bir eser olduğunu da biliyorum. Ama sanırım Virginia Woolf okumaya başlamak için seçilebilecek en yanlış kitabı seçmişim.
Kitap bilinç akışı tekniğiyle yazılmış, karakterlerin iç monologları üzerine kurulu; ama buna rağmen çoğu noktada ne düşündüklerini, ne hissettiklerini bir türlü kavrayamadım. Adapte olması ve anlaması o kadar zor bir kitap ki... Belki de yazarın bu tarzı bana hiç hitap etmedi.
Açıkçası okuduğum en sıkıcı kitaptı diyebilirim. Devam etmeye çalışmak artık bir yerden sonra eziyet gibi gelmeye başladı. Normalde kitapları yarım bırakmak pek adetim değildir ama bu sefer devam edemeyeceğim, burada bırakıyorum. Kimseye de tavsiye etmiyorum, çünkü benim için gerçekten vakit kaybı oldu.
Virginia Woolf - Dalgalar·256 syf.·İnceleme
6/10
2023 4. kitabı
Virginia Woolf'un şahane bir eseri daha...
Öncelikle yine kitabımız hakkında birkaç küçük bilgi ile başlayalım istiyorum. Woolf'un bu kitabı, en deneysel eseri olarak kabul edilmiş romanıdır. Ayrıca bu kitap 2015 yılında yapılan bir ankete göre şimdiye kadar yazılmış en iyi 16. İngiliz romanı seçilmiş.
Eserimizin kısaca bir içeriğine bakacak olursak da, kitabımızda altı farklı anlatıcı var ve bu altı farklı kişi çocukluk yıllarından başlanılarak yetişkinlik yıllarına kadar takip ediliyor.
Daha önce Virginia Woolf'un "Flush" isimli eserinde de bahsettiğim gibi yazarımız eserlerinde bilinç akışı tekniğini ustaca kullanan bir yazar ama bu eserinde sadece bilinç akışı tekniğini ustaca kullanmamış. Bu tekniğin yanında yine ustaca bir şekilde iç monolog tekniğini de kullanarak sunmuş eserini bizlere.
Bence Woolf bu eserinde bize sadece kaleminin ne kadar güçlü olduğunu değil, gözlem yeteneğinin de ne kadar gelişmiş olduğunu gösteriyor. Çünkü insan bu kitabı okurken, kitap içerisinde geçen betimlemeleri, tasvirleri ve örnekleri gördüğünde bunun sadece bir yazarlık yeteneği olduğunu değil, çok iyi de bir gözlem yeteneğinin olması gerektiğini düşünüyor.
Ben bu kitabı okumaya ilk başladığımda olayların çok farklı bir şekilde ilerleyeceğini düşünmüştüm. Bilinç akışı tekniğini kullanan yazarların genel olarak eserlerine şöyle kabaca bir baktığımda bu eserlerde olaylardan çok anlatım tarzının dikkat çektiğini gördüm. Tabi bu eserimiz de bunu bana bir kez daha düşündürdü diyebilirim. Yani bu kitabı okumayı düşünen arkadaşların güçlü olaylar beklemek yerine anlatım tarzından bir şeyler kapmaya çalışmasını öneririm.
Woolf'un kaleminin gücüne diyebilecek bir şeyimiz yok lakin kullanmış olduğu tekniği de düşünerek konuşmak gerekirse kitap içerisinde okuyucunun bazen kopabileceğini
DALGANIN RİTMİ
Bugün günlerden Çarşamba, yarın Perşembe. Bir dalga vuruyor sahile düzenli aralıklarla. Dalgalarda usta bir yazarın dokunuşları gibi bir ahenk var. Sahile bir şey olmuyor sular vurdukça veya oluyorsa da ne olduğu önemli değil. Dalganın düzenli ve dinlendirici sesi kalıyor sadece kulaklarda. Ölmek en iyi dinlenme şeklidir, dalganın biteceğinin farkında ve umurunda olmadan!
Edebiyat dünyasında önemli yapıtlarda bir erkek ağırlığı göze batar belirgin şekilde. Elbette bunun farklı edebi türlerde istisnaları vardır. Ama hem edebiyat teorisi, hem farklı biçemsel denemeler, hem de öykü yönüyle edebiyata vurulan kadın imzası Virgina Woolf’a aittir sanırım. Bu nedenle 3. Woolf okumamı yapmış bulunuyorum, diğerleri rafta sırasını bekliyor. İlk okuduğum Mrs. Dalloway , ikincisi ise öyküler kitabıydı. Okuma zorluğuna sıkça vurgu yapılan bu kitapta en belirgin olan neydi peki?
Tek kelimeyle ritim!
Edebiyat dersi verecek kadar belirgin bir şekilde ritim ustalığı baştan sona göze çarpıyordu. Kitabı okumadan önce herhangi bir incelemeye göz atmadan kitabın beni nereye götüreceğini görmek istedim. Kitapta 6 çocukluk arkadaşının hayat yolculuğu beraber işleniyor. Bu 6 arkadaşın kimler olduğu hatta hangilerinin kız ismi hangilerinin erkek ismi olduğuna bile dikkat etmedim. Kitabın sonunda yazar bu 6 karakterden hangisi olduğunu bilmediğini söyleyerek bu belirsizliğe vurgu yapsa da, karakterler arasındaki anlatı geçişleri rahatsız etmedi beni. Bunları birbirinden ayırmaya da çalışmadım bu yüzden. Hayat bu 6 karakterin etrafında akmaya devam ederken yazar bütün detayları anlatsa bile bunların ne kadar gereksiz olduğuna ve ilgilenmediğine de vurgu yapar aslında. O ilgili değilse ben karakterlerin hayatını neden merak edeyim ki! Ben hep o dalga sesini aradım kelimeler arasında…
Her
Yazar Hakkında
Virginia WoolfYazar · 55 kitap
Virginia Woolf, İngiliz feminist, yazar, romancı ve eleştirmendir.
1882'de Londra'da dünyaya gelen Virginia Woolf, Victoria devri'nin tanınmış yazarlarından Sir Leslie Stephen'ın kızıydı. Annesi ve babası daha önce başkalarıyla evlenmişler, dul kaldıktan sonra ise bir araya gelmişlerdi. Her ikisinin de ilk eşlerinden çocukları vardı. Sir Leslie Stephen'ın ilk eşi, ünlü romancı William Makepeace Thackeray'nın kızıydı. Thackeray'nın eşi akıl hastası olduğundan, Leslie Stephen'ın bu kadından olan kızı Laura, anneannesine çekmiş, yirmi yaşında bir akıl hastahanesine kapatılmıştı. Virginia'nın annesi Julia Duckworth ile Leslie Stephen'ın beş çocukları oldu. Yaş sırasıyla Vanessa, Julian, Thoby, Virginia ve Adrian. Virginia on üç yaşındayken annesi ansızın ölmüştür. Woolf, o yıllarda kadınların ikinci planda kalması nedeni ile okula gönderilememiş fakat babası yardımı ile kendini geliştirmiştir.
Kızkardeşi Vanessa Bell daha küçük bir yaşta iken bir ressam olmaya, Virginia Woolf ise bir yazar olmaya karar verir. Kendisini babasının kütüphanesinde geliştiren Virginia Woolf, 1895'de bir gazetede kısa hikâyelerini yayınlatır.
Özellikle, Viktorya tarzı yaşamaya karşı olan Virginia Woolf, yazılarında da bundan bahseder.
Bloomsbury Grubu
1904'te babasının ölümünden sonra kardeşleriyle Bloomsbury'ye taşınması ise hayatında ciddi bir dönüm noktası olmuştur. Bloomsbury grubu içinde birçok ünlü edebiyatçıyı barındıran ve cinsel konulardaki özgürlükçü tavırlarıyla tanınan bir grup entelektüelden oluşuyordu. Grupta bulunan birçok kişi eşcinsel ya da biseksüeldi. İnsanlar onları etik bir grup olarak görüyorlardı. Grupta John Maynard Keynes, E. M. Forster, Roger Fry, Duncan Grant ve Lytton Strachey gibi ünlü kişiler vardı. Woolf, 1909'da bir süreliğine Lytton Strachey ile nişanlanmıştır.
Evliliği
Virginia Woolf 1912 yılında Leonard Woolf ile evlenmiştir. Evlilikleri cinsel açıdan yeterli olmasa da, Virginia Woolf için çok önemli olmuştur. Leonard Woolf eşi için bir basımevi kurmuştu ve bu da Virginia Woolf'un yazdığı kitapları yayımlatması için bir fırsat olmuştu.
Ölümü
Perde Arası romanını yazdığı sıralarda artık kendini yeterince yetenekli hissetmiyor, yeteneğini kaybettiğini düşünüyordu. Her gün savaş korkusu ve yeteneğini kaybetmenin vermiş olduğu stres, dehşet ve korku sonucu ruhsal bunalıma girmiş, 28 Mart 1941'de içinde bulunduğu duruma daha fazla dayanamayıp evlerinin yakınlarında bulunan Ouse nehrine ceplerine taşlar doldurarak atlayıp intihar etmiştir. Virginia Woolf, geride iki intihar mektubu bırakmıştır. Birisi kardeşi Vanessa Bell'e diğeri ise kocası Leonard Woolf'a.
"Sevgilim, yine çıldırmak üzere olduğumu hissediyorum. O korkunç yeniden yaşayamayacağımı hissediyorum. Ve ben bu kez iyileşemeyeceğim. Sesler duymaya başladım. Odaklanamıyorum. Bu yüzden yapılacak en iyi şey olarak gördüğüm şeyi yapıyorum. Sen bana olabilecek en büyük mutluluğu verdin. Benim için her şey oldun. Bu korkunç hastalık beni bulmadan önce birlikte bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemezdim. Artık savaşacak gücüm kalmadı. Hayatını mahvettiğimin farkındayım ve ben olmazsam, rahatça çalışabileceğini de biliyorum. Bunu sen de göreceksin. Görüyorsun ya, bunu düzgün yazmayı bile beceremiyorum. Söylemek istediğim şey şu ki, yaşadığım tüm mutluluğu sana borçluyum. Bana karşı daima sabırlı ve çok iyiydin. Demek istediğim, bunları herkes biliyor. Eğer biri beni kurtarabilseydi, o kişi sen olurdun. Artık benim için her şey bitti. Sadece sana bir iyilik yapabilirim. Hayatını daha fazla mahvedemem. Bizim kadar mutlu olabilecek iki insan daha düşünemiyorum."
