"Her söz zamanında söylenir" derler. Öyledir, kızgın demir gibi dövülmeye hazır nice söz zamanı geçince tavını yitirir, katılaşır; dışarı atıp kurtulmak istediğin halde tad kesilir, yüreğine oturur.
"Ne de olsa, " Sonunda coşkun dere durulur, yapraklar kurur dökülür, yağmur diner". Peki o zaman geriye ne kalır? "Sahip çıkan, dost, sıcak insan eli, insan emeği" kalır."