Esra Engin
@EsraEng
Bursa
Bursa, 15 Ekim 1992
222 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Kişisel gelişim kitaplarını sevmiyorum/sevemiyorum diyenlerin, doğru kitapları okumadıklarını düşünüyorum. Ben hep sevmişimdir. Hiçbir şey olmazsa, en azından gaza getirici, birazcık itici gücü var ki bence sadece bunun için bile okunur :) Ama bu kitaba haksızlık etmemeliyim çünkü gerçekten çalışan ve hayatınızı gerçekten değiştirebilecek bir kitap.
Hayatınız çok stresli, hiçbir şeye vaktiniz yok, olmak istediğiniz insan için yapmanız gereken herhangi bir şeye vakit bulamıyorsunuz. Yeni bir dil öğrenmek, kilo vermek, daha çok para kazanmak, zengin olmak, bir kitap yazmak, günlük tutmak, meditasyon yapmak, yeni bir alışkanlık kazanmak, ilişkinize ve ya ailenize daha çok vakit ayırmak, hayatınızı her yönden olumlu şekilde değiştirmek ve kişisel gelişiminiz ile ilgili hep yapmak istediğiniz ama hiç vakit bulamadığınız bir sürü şey var ve bu yüzden hep yerinizde sayıyorsanız, söyleyebileceğim tek bir şey var. Bu kitabı okuyun. Pişman olmayacaksınız! Söyleyeceklerim bu kadar. Keyifli okumalar.
Rupi Kaur yine bildiğimiz gibi (yani harikulade️)
Günümüz şairlerinden belki de en sevdiğim ve en başarılı bulduğum, aklını sevdiğim canım kadın️
İlk iki kitabını okuduktan sonra, bu kitabın da çevrilmesini ve yayımlanmasını dört gözle bekliyordum. Beklediğime değdi. Bir süre okuyup okumamak arasında kararsız kaldım (çünkü okuyacak başka bir Kaur kitabım kalmamıştı️) ama iyi ki de okumuşum. O kadar iyi geldi ki! Bu kitabında travmaya, iyileşmeye, göçmenlik problemlerine, aileye, kadın olmaya, feminizme, aşka, cinselliğe, cinsel tacize, bedenini sevmeye… her şeye değinmiş yine. Alnından öpüyorum böyle tam iki kaşının arasından ŞAAAKKKK diye.
Şiir okumayı sevemeyen ve “anlayamıyorum” diyenler için de bir çıkış kapısı olacaktır, mutlaka ve mutlaka okuyun!
Şimdiye kadar okuduğum, (benim lügatıma uyan) en “gerçek” aşk hikayesi. Ne demek istediğimi hayatında bir kez aşık olmuş olanlar anlayacaklardır. Çünkü aşık olmak böyle bir şey. Şöyle ki; aşık olduktan sonra beynini çıkarıp, bir çöp kutusuna atıp yola öyle devam etmen gerekir. Çünkü aşk, tam olarak budur. Böyle mi olmalıdır, bir insanın başka bir insanı ya da herhangi bir şeyi bu kadar sevmesine gerek var mıdır, orası tartışılır tabii ama bu kitap artık ömür boyu benim için çok özel olacak.
Yıllar evvel bu kitabın bir kısmını okuyup çok gereksiz bazı detaylara girdiğini düşünüp bırakmıştım. İyi ki de bırakmışım, çünkü içsel zamanı şimdiymiş. Orhan Pamuk ile de bu vesileyle barışmış oldum. Bazen Kemal’e kızdım bazen Füsun’a. Yine de çok sürmedi kızgınlıklarım. O kadar güzel anlatmış ki, okurken Kemal’in acısını fiziksel olarak hissediyorsunuz. Hep ağlamaklı, hep gözlerim dola dola okudum. Ama beni hüngür hüngür ağlatan şey, kitabın son cümlesiydi… Hiç aşık olmamış ve hiç aşk acısı çekmemiş, fikrimce şanssız (aslında farklı açıdan belki de şanslı olarak nitelendirebiliriz, bilemiyorum) insanlar bile, Kemal’in Füsun’a olan aşkını okuduğunda, en azından bir nebze de olsa aşkın ve acısının nasıl bir tat bıraktığını görebileceklerdir. Yani umarım…
Daha önce hiç, sanki kalbiniz az sonra fazla aşktan patlayacakmış gibi hissetmediyseniz, aşık olduğunuz insana baken gözleriniz yanmamış ve ona dokunurken damarlarınızda akan kanın akışını ve sıcaklığını, üzerinizde gezinen yağmur damlalarını hisseder gibi hissetmemişseniz eğer, bu kitabı okuyun. Okuyun ki bunları gerçek anlamıyla hissetmiş ve yaşamış bir insan ile az da olsa empati kurabilesiniz…
