Esra Ermergen
@EsraTheReader
Bütün Kadınların Kafası Karışıktır, kadınların iç dünyasını, duygusal gelgitlerini ve toplumsal beklentilerle kendi istekleri arasında sıkışmış hâllerini anlatan deneme–anlatı türünde bir kitaptır. Roman gibi tek bir olay örgüsüne dayanmaz; günlük hayattan kesitler, iç konuşmalar ve gözlemler üzerinden ilerler. Kitapta sözü edilen “kafa karışıklığı”, bir zayıflık olarak değil; çok düşünmenin, çok hissetmenin ve aynı anda birçok role yetişmeye çalışmanın doğal sonucu olarak ele alınır. Kadınların anne, eş, çalışan, evlat, arkadaş gibi kimlikleri arasında yaşadığı çatışmalar; aşk, yalnızlık, beklentiler, hayal kırıklıkları ve kendini bulma çabası samimi, yer yer mizahi ve sorgulayıcı bir dille aktarılır. Yazar, kadınların aslında karışık değil, hayatlarının fazlasıyla dolu olduğunu hissettirir. Toplumun dayattığı kalıplarla iç sesleri arasındaki mücadele kitabın temel izleğini oluşturur. Bu yönüyle eser, anlaşılmak isteyen kadınların sesi olurken, erkek okurlar için de kadın dünyasına açılan güçlü bir pencere niteliği taşır.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hayal Orkestrası, Sezer Ortadağ’ın kaleminden çıkmış; çocukların müzikle kurduğu bağı hayal gücüyle besleyen çok özel bir kitap. Benim için bu kitap, sadece notaları ya da ritmi anlatan bir eser değil; bir hayalle başlayan ve inatla, emekle gerçeğe dönüşen bir maceranın somut bir kanıtı. Çocuklara müziği öğretmekten çok sevdirmeyi amaçlayan, onları performans baskısından uzak tutan sıcacık bir dili var.
Sezer Ortadağ’la TOYP ödül töreninde tanışmış olmak bu kitabı benim için daha da anlamlı kılıyor. O buluşmadan sonra tüm kitaplarını okudum ve her birinde aynı samimiyeti, aynı inancı görmek beni çok etkiledi. Hayal Orkestrası’nın sonunda, minik öğrencilerin 2018 yılında Zorlu’da sahneye çıkıp konser vermesi ise şu cümleyi güçlü bir şekilde kurduruyor: Hayaller gerçekten çalışıldığında ve sevgiyle beslendiğinde sahneye çıkabiliyor. Bu yüzden bu kitap, çocuklara olduğu kadar yetişkinlere de umut veren, ilham dolu bir yolculuk.
Doppler’i okurken aslında bir adamın ormana kaçışını değil, modern hayattan usul usul vazgeçişini okudum. Andreas Doppler’in bisikletle düşmesi bana göre fiziksel bir kaza değil, zihinsel bir uyanıştı. O düşüşten sonra her şeyin ne kadar anlamsız, ne kadar gürültülü ve ne kadar “fazla” olduğunu fark edip sırtını şehre dönmesi çok tanıdıktı.
Ormanda yaşamaya başlaması, doğayla kurduğu ilişki ve özellikle Bongo’yla olan bağı beni en çok etkileyen yerlerden biri oldu. Bongo sadece bir geyik yavrusu değil; Doppler’in vicdanı, yalnızlığı ve insan olma hâliydi. Modern dünyayla bağını kopardıkça, aslında insanlığını daha çok hatırlaması ironikti.
Kitap boyunca tüketim alışkanlıklarımız, rollerimiz, babalık, erkeklik ve “normal” denilen hayat sorgulanıyor ama bunu bağırarak değil; sakin, yer yer absürt ama çok yerinde bir mizahla yapıyor. Gülümserken bir anda durup kendi hayatıma baktığımı fark ettim.
Doppler bana şunu düşündürdü:
Daha az şeye sahip olmak gerçekten daha özgür hissettirebilir mi?
Bitirdiğimde kitabın sesi yükselmedi ama etkisi uzun süre kaldı. Sessizce rahatsız eden, sade ama derin bir kitaptı.
