Acıyı öfke sanmak, sık yapılan bir yanlış. Acının acı olarak kabulü, değişim'in öncül aşamasıdır. Her insanın içinde, onca kaygının ve kederin altında Umut ışıldar. Zaman zaman hastalık, travma ve keder duyguları bu ışığı soldursa da onu muhafaza etmek, sonra yeniden canlandırmak uyum sağlayıcı bir esnekliktir. "Yalar yarısını içte biri geyik," diyor buna şair Süleyman Çobanoğlu. Duygularımızı dinler, tadar, tanır ve onları bir misafir gibi karşılayabilirsek onulmaz yaralar da iyileşir.