Uzaklarda, benim gibi yalnız ve ümitsiz birine bırak bu mektubu oğlum; benim gibi birisi olsun çünkü bizim gibiler birbirlerine ancak kötülük edebilirler.
Ben yoktum; hatta ben yokum,olmadım diyemeyecek bir yerdeydim; kelimeler bile yanyana gelerek beni tanımlamak istemezlerdi. Ne olurdu benimde bir kelimelerim olsaydı; bana ait bir cümle, bir düşünce olsaydı. Binlerce yıldır söylenen milyonlarca sözden hiç olmazsa biri, beni içine alsaydı! ... Kendime gerçekten aciyabilseydim gerçekten ümitsiz olsaydım.
Acaba, yarım bıraktığım kitapların kaçıncı sayfasında kaldığımı hatirlayabilecek miydim?... Bir yerden sevmeye devam edebilir miydim? Çünkü sevmek, yarıda kalan bir kitaba devam etmek gibi kolay bir iş değildi. Ya hiç sevmemişsem bu güne kadar?