"Kağıt hamurundan yapılmış o bedeninde fazla bir şey hissetmeyebilirsin ama bildiğin gibi benim için umut, çaresizlikten daha tehlikelidir. Beni bu kahrolası soğukta asla iyileşmeyen irinli yaralardan daha çok yiyip bitirir. Artık umut etmeyi, eve dönmeyi arzulamayı kesmem gerek. Bizi bu cehennem deliğinden asla bırakmayabilirler. Bir hayalete, eskiden olduğum kişinin gölgesine dönüştüm."
Orada farklı bir dünya vardı: Unuttuğum ve bizi unutmuş bir dünya. Nasıl olabilirdi? İnsanlar keyifle yürüyor çoktan unuttuğum, fazlasıyla düzgün ve yeni giysilerle salınıyorlardı.
...
Bu İnsanlar hayatlarına ve işlerine her zamanki gibi devam ederken bizler, hayatta kalmayı zar zor başarıyorsun. Arkadaşlarım beni düşünüyorlar mıydı? Göğsüm yanıyordu, güçlükle nefes alıp veriyordum.