Hiçbir kitapta olmamak en iyisi
Çünkü cümleler bizi korumak istemez
Müziksiz ve sözsüz bir hayat
Ve bulutsuz bir gökyüzü tıpkı şimdiki gibi
Geliyorlar mı gidiyorlar mı bilemezsin
Bulutlar bu kadar değiştirince
Biçimlerini ve sanki sürdürüyoruz
Terk ettiğimiz yerde yaşamayı
İsimlerini bilmiyorken
ağaçların
İsimlerini bilmiyorken
kuşların
Korku korkuyken ve yokken
Aşk korkusu
Ne de korku korkusu
Ve acı bitmeyen bir kitapmış
Bir keresinde göz attığımız, olur da
Sonunda isimlerimiz çıkar diye.
Yıllar oldu, çok uzun yıllar oldu, dedi sonra, sesinin tonunu bana acı veren bir şekilde değiştirerek, normal bir hayat istediğimi fark edeli uzun yıllar oldu. Her şey bir yana huzurlu olmayı istediğimi. Duyguları, bütün duyguları tattım. Huzurlu, sade bir hayat istiyorum. Parkta gezintilere çıkılan bir hayat.