Ne diyebilirim; ben ile kendim arasında derin bir sessizlik var. Birlikte, bir çeşit ağırlaştırılmış yalnızlık yaşıyoruz. Aramızdaki gerilim, sadece kötü havalarda ve geç saatlerde biraz hafifleyip
çekilir hale geliyor.
Yani yalnızlık denen nane, öyle şarkılarda anlatıldığı gibi insanin üstüne gece vakti çökmüyor. Tam tersine gece vakti seyreliyor yalnızlık, hazmı kolaylaşıyor. Zor olan, güneşin parladığı öğle vakitleri, ögleden sonraları, pazar sabahları, cıvıl cıvıl piknik yapıllan ikindiler...