Kendimizi dindar ve tertemiz sayarız. Ama belki de günahkar ve isyankarızdır. Böyle olmadığımızdan nasıl emin olabiliriz? Gün geçmiyor ki gerek organlarımız, gerekse zihniyetimizle kibir, kendini beğenmişlik, geçememezlik gibi günahlar işleyip dününkine bugününküne eklememiş olalım.
Kapı açık, ama sen kaçıyorsun!
Daha ilk adımda yolu şaşırırsan,
gayene nasıl ulaşacaksın?
Kul nefsini şehvet ve arzuların peşinde koştururken
ruhî hastalıklardan kendisini nasıl kurtarabilirsin ki?
Onca sakat tutumdan kendisini koruyamazken
geçici ve boş heveslerinden yakasını nasıl
kurtarabilirsin ki?
Vahdet bu büyük dinin en önemli sorumluluğudur. Düşmanlar alay etse, dostlar küsse, cahiller kınasa, takılma söylenen hiçbir söze, sen birleştirmek için terle ki yolun cennet gençlerinin efendisinin yolu olsun.