Esra Tunç
@Esratnc67
Gökyüzü kaybolmaz, kitapların şarjı bitmez, bisikletlerin benzini bitmez. Özgürlük budur, özgürlük ucuzdur.
Kişi kendi ağırlığını, asla başkasına bırakmadığı için kişiydi, bırakırsa kişiliksizlikdi.
Gidecek başka yeri olmayanlar hep beklerdi.
İnsan yalnızdı. Ne kadar bir arada olursak o kadar yalnızlaşıyor, kalabalıkta kayboluyorduk. Bazen ağladığımızı kafamızın içindeki gürültüden kendimiz bile duymuyorduk. İdare ediyorduk, ta ki gürültüsünü bastırdığımız aklımızın içinde kaybolana kadar.
Kim bilir... Belki uzak bir günde ,büsbüstün başka insanlar olarak tekrar karşılaşırız ve belki gülüşerek birbirimize ellerimizi uzatırız.
Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşünceler neye yarardı?